Τα πέντε βασίλεια: Χρονοταξιδιώτες

11 να χτυπούν και να γδέρνουν το χώμα. Ηάμαξα τιναζόταν, κλυδωνιζόταν και έτριζε. «Εντάξει λοιπόν» είπε η Όνορ με φωνή παραιτημένη. «Δε θα προσπαθήσουμε να δραπετεύσουμε. Θα περιμέ- νουμε». «Ποια μονοπάτια;» ρώτησε ο Κόουλ. «Πού θα πάμε;» «Δεν ξέρω» απάντησε η Ντέστινι, θυμίζοντας και πάλι τον εαυτό της. «Καμιά υποψία;» ρώτησε ο Κόουλ. «Συγγνώμη» είπε η Ντέστινι. «Απλώς μου έρχεται. Πο- τέ δεν ξέρω περισσότερα απ’ ό,τι μου έρχεται». «Δε χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη» είπε ηΌνορ. «Οτι- δήποτε μας καθοδηγεί βοηθάει». Στον τόπο των απόηχων ο Κόουλ είχε δει τη δύναμη της Ντέστινι εν δράσει. Αποκομμένη από εκείνη, με τη μορφή αλόγου, η δύναμή της είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στο να καταφέρει ο Κόουλ να βρει την Ντέστινι, να σώσει τους φίλους του και να αποτρέψει την επιστροφή του Ναζίμ, που στην πραγματικότητα ήταν ένας τόριβορ που λεγόταν Ραμάρο. Πριν φύγει από τη μετά θάνατον ζωή, η Ντέστινι είχε ξαναβρεί τη δύναμή της. Και τώρα μιλούσε μέσα από εκείνη. «Θα αφήσουμε τους Εκτελεστές να μας πάνε στον Όγουαντελ;» ρώτησε ο Κόουλ για να σιγουρευτεί. «Ναι, αν έχουμε λίγο μυαλό» είπε η Όνορ. «Τίποτα καλό δε βγαίνει όταν προσπαθούμε να αποφύγουμε τις προφητείες της Τέσα». «Δε θα αντισταθούμε καθόλου;» ρώτησε ο Κόουλ. «Μπορούμε να δοκιμάσουμε ό,τι θέλουμε αφού πρώτα