Χωρίς πυξίδα

ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ 17 έγινε ο κακός χαμός. Η Ιταλία πυροδοτούσε εξελίξεις απο- δόμησης – όλοι το έβλεπαν. Φυσικά, ακολούθησε ένας καταιγισμός δηλώσεων –από κάθε χώρα, από κάθε κόμμα. Οι περισσότερες απ’ αυτές ήταν επικριτικές, ανήσυχες και καταγγελτικές, υπήρξαν όμως και αρκετές επιδοκιμαστικές, συγχαρητήριες, επινί- κιες… «Εμείς θα το πάμε προσεκτικά» είπε τελικά ο Πάλλης, ύστερα από μια πυρετώδη συζήτηση. «Δεν θα ακολουθή- σουμε την κυβέρνηση στην έκφραση της ανησυχίας της, ούτε όμως θα συμμεριστούμε τη χαρά της Πελέν πως ‘‘δια- λύεται η Ευρώπη’’…» «Δεν καταλαβαίνω γιατί αναφέρεις την Πελέν!» τον διέ- κοψε σαρκαστικά οΜπάρκας. «Και οι δικοί μας φίλοι είδαν μια χαραμάδα ελπίδας στη δήλωση των Ιταλών. Δες τι είπε ο Ζιβανσόν ή το Μέτωπο της Αριστεράς, ακόμη κι οι Δολέ- μος…» «Δεν μου λες, Μπάρκα» του είπε ήρεμα ο Πάλλης. «Στην Ελλάδα, αν ρωτήσεις έναν τυχαίο πολίτη ‘‘Ποιος υποστηρί- ζει ότι είναι καλό πράγμα η διάλυση της Ευρώπης;’’, πιστεύ- εις ότι θα σου πει o Ζιβανσόν ή η Πελέν;» ρώτησε κοιτάζο- ντας στα μάτια τον συνομιλητή του. Οι πάντες γύρω απ’ το τραπέζι παρακολουθούσαν με περιέργεια, αν όχι με ανησυχία, την έκβαση τούτου του διαπληκτισμού. Και τότε ακούστηκε αναπάντεχα η φωνή