Βαλκανική τριλογία
OL I V I A MANN I NG 846 «Ο Τόμπι Λας». «Δεν το πιστεύω!» «Ναι, ο Τόμπι, με την πίπα και τα όλα του». Ο Γκάι την έπιασε από το μπράτσο και την απομάκρυνε από την πόρτα. «Λες να βρίσκονται εδώ και οι δύο;» τη ρώτησε. «Ο Τόμπι Λας κι ο Ντιούμπεντατ;» «Πολύ πιθανό. Τώρα θυμάμαι ότι κάτι ανέφερε ο Γιάκιμοφ για τον Τόμπι, ότι κατέχει θέση με μεγάλη επιρροή». Ο Γκάι έμεινε για λίγο σιωπηλός κι ύστερα είπε αποφασιστικά: «Αυτό είναι καλό». «Γιατί;» «Μπορούν να πουν μια καλή κουβέντα για μένα». «Θα το κάνουν όμως;» «Γιατί να μην το κάνουν; Εγώ τους βοήθησα στην ανάγκη τους». «Ναι, αλλά, όταν εσύ χρειαζόσουν τη μεγαλύτερη βοήθεια, το έσκα σαν από τη Ρουμανία και σ’ άφησαν να τα βγάλεις πέρα μόνος σου». Στέκονταν σε έναν διάδρομο οι πόρτες του οποίου έγραφαν: «Διευ θυντής», «Επικεφαλής Διδακτικού Προσωπικού», «Βιβλιοθήκη» και «Εντευκτήριο Καθηγητών». Προτού η Χάριετ προλάβει να κατηγορή σει άλλο τον Λας και τον Ντιούμπεντατ, ο Γκάι άνοιξε την πόρτα που έγραφε «Βιβλιοθήκη» και είπε: «Μπορούμε να περιμένουμε εδώ». Μια Ελληνίδα καθόταν στο γραφείο της βιβλιοθήκης. Τους υποδέ χτηκε ευγενικά, όμως φάνηκε σοκαρισμένη όταν ο Γκάι ρώτησε αν μπορούσε να δει τον διευθυντή. «Ο κύριος διευθυντής δεν είναι εδώ» τους απάντησε. «Πού μπορούμε να τον βρούμε;» ρώτησε η Χάριετ. Η κοπέλα χαμήλωσε το βλέμμα και κούνησε το κεφάλι της με έναν τρόπο σαν να έλεγε ότι ο διευθυντής ήταν πολύ σεβαστή μορφή για να αναφέρεται με ελαφρότητα. «Αν περιμένετε» πληροφόρησε τον Γκάι «ίσως μπορέσετε να δείτε τον κύριο Λας».
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=