Βαλκανική τριλογία
ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ 845 Βλέποντας την απογοήτευσή της, της έσφιξε το χέρι και είπε: «Θα περάσουμε ένα πρωινό μαζί, σου δίνω τον λόγο μου. Αμέσως μόλις τακτοποιηθούν τα πράγματα. Κι αν θέλεις να πάμε στον Παρ θενώνα, εντάξει, θα πάμε». Η Χάριετ ανακάλυψε ότι ο Γκάι είχε ήδη ρωτήσει τον θυρωρό πού βρισκόταν το γραφείο της Οργάνωσης και, μόλις τέλειωσαν το πρωινό τους, ξεκίνησαν δίχως άλλη καθυστέρηση. Το γραφείο βρισκόταν στη Σχολή, και η Σχολή βρισκόταν στην παλιά περιοχή κοντά στοΜουσείο. Όπως τους είχε συμβουλέψει ο θυρωρός, πήραν το τραμ που περνού σε από το ξενοδοχείο και, καθισμένοι στον επάνω όροφο, χάζευαν κάτω τα γεμάτα κόσμο πεζοδρόμια στο λαμπερό πρωινό. Γλιστρώντας τα δάχτυλά της στο χέρι του Γκάι, η Χάριετ είπε: «Είμαστε εδώ μαζί. Ό,τι και να συμβεί, αυτό δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει». «Κανείς δεν πρόκειται να μας το πάρει» αποκρίθηκε ο Γκάι. «Ήρ θαμε για να μείνουμε». Η Χάριετ εντυπωσιάστηκε. Το γεγονός ότι ο Γκάι ήταν από τη φύ ση του ανεκτικός και δεν παραπονιόταν έδινε στις περιστασιακές αξιώ σεις του μια υπερφυσική δύναμη. Ένιωσε αμέσως πεπεισμένη ότι θα έμεναν. Οι δρόμοι στην πλατεία Ομονοίας ήταν άσχημοι και παρηκμασμέ νοι, αλλά η Σχολή, ένα μεγάλο γωνιακό οίκημα, είχε αποκατασταθεί σε όλο το μεγαλείο που είχε τον δέκατο ένατο αιώνα και υπήρχαν παρτέρια με ζίνιες και γεράνια στο προαύλιο, που ήταν όλο καλυμμέ νο με άμμο. Η διπλή εξώθυρα έφερε περίτεχνες μπρούτζινες διακο σμήσεις και τζάμια με σκαλιστές ίριδες. Η εσωτερική σκάλα με το κόκκινο χαλί ανέβαινε μέχρι τον κύριο όροφο, όπου υπήρχε άλλη μία πόρτα με γυάλινα φύλλα. Η ταμπέλα απέξω έγραφε: «Αίθουσα Διαλέ ξεων». Κοιτώντας μέσα από το τζάμι, η Χάριετ είδε έναν άντρα σε μια έδρα να απευθύνεται σε ένα αμφιθέατρο γεμάτο φοιτητές. «Ποιος νομίζεις ότι κάνει μάθημα εκεί μέσα;» ρώτησε χαμηλόφωνα. Ο Γκάι ήταν πολύ μύωπας για να δει ο ίδιος, κι έτσι ρώτησε: «Ποιος;».
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=