Τζάσπερ Γουλφ 2: Σχολικά και άλλα (τριχωτά) προβλήματα!

10 «Μα είναι για σένα». «Δεν έχω ντυθεί ακόμη». «Τότε βιάσου λοιπόν!» Πο ρε φίλε, αρκετά μ’ αυτό. Κατεβαίνω τρέχο­ ντας τις σκάλες, ανοίγω την πόρτα, κάτι που για κάποιον λόγο η μαμά δεν μπορούσε να κάνει, και μπροστά μου στέκεται η Έλι. « ΜΕΡΑ » σφυράει χαρούμενα. «Μαζί σου μου κά­ νει πραγματικά κέφι να πάω σχολείο σήμερα. Θα είναι σούπερ, Τζάσπερ!» Και χαμογελάει μες στην καλή χαρά. Ρίχνω μια ματιά πάνω μου, όλο αμφιβολία. Κά­ θε σπιθαμή αυτής της νέας σχολικής στολής που φοράω είναι απλά φρικιαστικά ντροπιαστική και δεν μπορώ να καταλάβω, όσο κι αν έχω τις καλύτε­ ρες προθέσεις, τι το ΣΟΥΠΕΡ έχει. «Μοιάζω με παπαδάκι» γκρινιάζω. Εντάξει, δεν έχω δει και τόοοσα πολλά παπαδάκια στη ζωή μου, αλλά έτσι τα φαντάζομαι – τα ρούχα τους δη­ λαδή. Με τα καλοχτενισμένα μαλλιά και την ανόη­ τη σχολική τσάντα, το σακίδιο για τη γυμναστική, λες και είμαι… εμ… ναι, λοιπόν, όπως και να ’χει, σαν παπαδάκι.