Τζάσπερ Γουλφ 2: Σχολικά και άλλα (τριχωτά) προβλήματα!

12 Αλλά η Έλι λέει ότι το να πηγαίνεις κανονικά σχολείο για μερικά χρόνια είναι κι αυτό μέρος της πραγματικής ζωής. Και ότι είναι εντελώς ηλίθιο να κάθεσαι μόνος σου σπίτι, και να σε διδάσκουν οι γονείς σου, όπως ίσχυε για μένα όλα αυτά τα (ωραία) χρόνια. ΑΑΑΑΧ… Αυτό που έχει ξεχάσει τελείως είναι ότι η κατ’ οίκον διδασκαλία μου οφείλεται στον εξής σοβα­ ρό λόγο: Εγώ, ο Τζάσπερ Γουλφ, ζω δυστυχώς εδώ και αρκετό καιρό σ’ ένα πραγματικά μικρό συ­ γκρότημα κατοικιών στο Σέφιλντ και όχι πια στο κουλ Εθνικό Πάρκο (χωρίς γείτονες). Και είμαι απλά –χωρίς υπερβολή– ο μοναχογιός ενός ζευ­ γαριού λυκάνθρωπων σπουδαιότατης καταγωγής και πανάρχαιας γενιάς, και ως εκ τούτου επίσης ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΣ! Ντάξει, νο προμπλέμο. Μπορώ εύκολα να το ελέγξω. Δηλαδή το θέμα με τη μεταμόρφωση, τις τρίχες, τα νύχια, τα δόντια κτλ. Μόνο με την παν­ σέληνο, και ειδικά όταν χτυπάει η καμπάνα της εκκλησίας δώδεκα φορές, μου είναι δύσκολο να παραμείνω ο Τζάσπερ, το άτριχο αγόρι της διπλα­ νής πόρτας.