Τριλογία της Κούβας

P E D RO J UAN GU T I É R R E Z 16 «Όχι, δεν σας γνωρίζω. Μη γίνεστε θρασύς». «Το ξέρω ότι γίνομαι θρασύς, δεσποινίς. Μην το πάρετε στραβά. Θέλω μόνο να είμαι ευγενικός μαζί σας. Αλλά δεν ξέρω τον τρόπο… εάν δεν σας αρέσει η σοκολάτα, μπορείτε να πάρετε έναν καφέ, το ίδιο είναι…» Ξεροκατάπιε. Δεν ήξερε πώς να συνεχίσει. Η Λουθία χαμήλωσε το βλέμμα στο πάτωμα, αλλά μέσα της ευχόταν να επιμείνει. Έμειναν σιωπηλοί για μισό λεπτό. Εκείνος, ωστόσο, δεν τόλμησε να επιμείνει κι εκείνη έφυγε, με τα μάγουλα κατακόκκινα, αλλά γελώντας μέσα της, με μεγάλη ανυπομονησία. Δεκαπέντε μέρες αργότερα, εκείνη μπήκε και πάλι στο κατάστημα με το νέο της εργόχειρο. Τώρα, εκείνος την περίμενε και είχε σκεφτεί καλά τι έπρεπε να της πει. Εξαπέλυσε νέα επίθεση: «Ονομάζομαι Φελίπε Κουγκάτ και είμαι ανιψιός του ιδιοκτήτη. Με συγχωρείτε για την παρεξήγηση την προηγούμενη φορά. Είναι που… είμαι μόνος στη Μαδρίτη. Μην το πάρετε στραβά, δεν είμαι αγενής. Αλλά θα ήθελα να μιλήσω μαζί σας. Δεν έχω κακή πρόθεση. Είμαι τίμιος άνθρωπος». Εκείνη του είπε ντροπαλά: «Δέχομαι τη συγγνώμη σας. Μπορείτε να με επισκεφθείτε στην οικία μου». Και λίγες μέρες αργότερα επισκέφθηκε την οικία της, για να γνω­ ρίσει και να υποβάλει τα σέβη του στους γονείς της. Η Λουθία ήταν δεκαοχτώ χρονών. Ο Φελίπε είκοσι εννέα. Καταγόταν από ένα χωριό κοντά στη Βαρκελώνη και είχε αποφασίσει να δουλέψει για ένα διά­ στημα στο κατάστημα του θείου του στη Μαδρίτη και να μάθει τη δουλειά. Μετά από μερικές επισκέψεις, μίλησε και πάλι με τον πατέ­ ρα της και του ζήτησε το χέρι της. Σ’ εκείνη εκμυστηρεύτηκε το σχέ­ διό του: «Εάν όλα πάνε καλά, του χρόνου θα πάω στην Κούβα. Μην το πεις στους γονείς σου. Ούτε σε κανέναν άλλο. Είναι μυστικό». «Θα πήγαινες μόνος; Θα με εγκατέλειπες;» «Δεν ήθελα να πω αυτό. Μαζί θα πάμε. Και οι δύο, φυσικά. Πάντα