18 ΤΟ ΤΕΛΟΣ (Εκδοχή του Θίο) Πάνω στον ιμάντα αποσκευών υπάρχει ένας δονητής. Δεν είναι δικός μου δονητής. Όχι πως δεν έφερα μαζί, ποτέ όμως δεν θα τον έβαζε τόσο απρόσεχτα ο Κιτ στα πράγματά μας, ώστε να πεταχτεί από τη βαλίτσα μου και να κατρακυλήσει στον ιμάντα αποσκευών. Υπάρχουν και κανόνες σε αυτά τα πράγματα. Βρίσκομαι μόνο στο Χίθροου του Λονδίνου και κοιτάζω τον δονητή να κόβει βόλτες. Είναι μοβ, κοντούτσικος, μα σεβαστού μεγέθους. Στην πρώτη βόλτα, κάνω ένα βήμα μπρος και τραβάω τη βαλίτσα μου από τον ιμάντα – δεν φεύγω όμως για την έξοδο. Δεν ξέρω πού είναι ο Κιτ. Εφτά, οχτώ, εννιά, δέκα φορές κάνει βόλτες ο δονητής, ώσπου ο υπάλληλος του αεροδρομίου φοράει με απάθεια ένα ζευγάρι γάντια και τον βάζει σε ένα πλαστικό σακουλάκι. Κοιτάζω την ώρα: τριάντα πέντε λεπτά αφότου έφυγε ο Κιτ. Έχω πολλή οργή για να κλάψω, έχω όμως μισή ώρα ακόμη για να διαλυθώ απόλυτα, θεαματικά. Θα στείλω αργότερα μήνυμα στο πρακτορείο να εξηγήσω γιατί δεν
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=