Το τετράδιο της Ηλέκτρας

Ένα πουλάκ ι κάθισε . . . Ένα πουλάκι πέταξε και κάθισε στο κεφαλάκι της Ηλέκτρας. «Τσίου, τσίου, γεια σου» της είπε. «Σε άκουσα να λες καλημέρα και ήρθα να σε γνωρίσω από κοντά». «Έλα και στάσου πάνω στο χέρι μου για να σε βλέπω» του απάντησε εκείνη. «Είμαι σπουργίτι, μικρό πουλάκι. Ζω εδώ όλες τις εποχές του χρό- νου. Νωρίς ξυπνάω κάθε πρωί, κάνω πρώτα τη γυμναστική μου στην άκρη του κλαδιού και μετά ανοίγω τα φτερά μου και πετάω να βρω την τροφή μου. Την άνοιξη και το καλοκαίρι που οι μέρες είναι μεγάλες και ζεστές, εγώ και οι φίλοι μου, τα άλλα πουλιά, περνάμε υπέροχα. Τίποτα δε μας λείπει. Έχει παντού φρούτα και σπορά- κια. Και το φθινόπωρο είναι όμορφα, δεν έχω παράπονο. Τον χειμώνα όμως δυσκο- λεύομαι να βρω φαγητό και να ζεσταθώ στη φωλιά μου. Κάνει τόσο πολύ κρύο». «Να μου χτυπάς το τζάμι στο παράθυ- ρο, κι εγώ θα σου δίνω καρύδια και αμύ- γδαλα, που είναι δυναμωτικά, και μήλα αν σου αρέσουν».

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=