Το σιντριβάνι ξεχειλίζει (Το χρονικό μιας οικογένειας)
R E B ECCA WE S T 34 «Νιώθω πως φταίει κι αυτό» συμφώνησε η Μαίρη. «Όμως δεν καταλαβαίνω γιατί πίστευε καν ότι θα της έγραφε». «Εσύ ήξερες πως δεν θα της έγραφε;» τη ρώτησα. «Υπέθεσα ότι μάλλον θα το ξεχνούσε». Δεν μου άρεσε που ήξερε καλύτερα από μένα τι θα έκανε ο μπαμπάς. «Αυτό που δεν καταλαβαίνω» συνέχισε ηΜαίρη «είναι που δεν φαίνονται να συνηθίζουν ποτέ ο ένας τον άλλον. Η μαμά πάντα ξαφνιάζεται όταν ο μπαμπάς κάνει πράγματα όπως να μη γράφει. Κι ο μπαμπάς πάντα ξαφνιάζεται όταν η μαμά θέλει να πληρώνει τους λογαριασμούς». «Ναι, και τη μαμά την πειράζει πολύ» πρόσθεσα εγώ. «Απίστευτο» κατέληξε η Μαίρη. Ωστόσο προσπαθούσαμε να βγάλουμε άκρη σ’ ένα μπέρ δεμα που κρατούσε χρόνια. Καταλαβαίναμε ότι ο μπαμπάς ένιωθε ένα έντονο ενδιαφέρον για εμάς κι εμείς νιώθαμε το ίδιο έντονο ενδιαφέρον γι’ αυτόν επειδή ανήκαμε στην ίδια οικογένεια. Και καταλαβαίναμε πως κι η μαμά ένιωθε ένα άλλου είδους έντονο ενδιαφέρον για εμάς και της το ανταπο δίδαμε. Όμως δεν καταλαβαίναμε γιατί η μαμά κι ο μπαμπάς να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα ο ένας για τον άλλον, επειδή δεν είχαν καμία συγγένεια μεταξύ τους. «Ξέρεις, Μαίρη, αναρωτιόμουν τι θα γίνει αν ο μπαμπάς δεν γράψει ποτέ». «Εννοείς, αν δεν ξαναγυρίσει;» «Ναι». «Θα πέθαινα» δήλωσε η Μαίρη. «Το ίδιο κι εγώ» συμφώνησα. Έκανα ένα βήμα πίσω από τις φασολιές και κοίταξα το τόξο των πράσινων λόφων όπως συγχέο νταν και τρεμούλιαζαν μέσα από το διάφανο γυαλί των δακρύων μου. Ήταν εκεί όμως, παρέμεναν συμπαγείς και σταθεροί όταν σκούπισα τα δάκρυά μου. «Μα τι θα κάνουμε;» ρώτησα.
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=