Το σιντριβάνι ξεχειλίζει (Το χρονικό μιας οικογένειας)
R E B ECCA WE S T 30 μουρμούρισε η μαμά. Έκανε προσπάθεια ν’ αφουγκραστεί και το πρόσωπό της φωτίστηκε. «Μα αυτά, παιδιά μου, είναι τα άλογα που χτυπάνε δυνατά τα πόδια τους στον στάβλο τους». Μείναμε εμβρόντητες. «Τι; Είναι απλώς εκείνα τ’ άλογα που είδαμε το απόγευμα;» «Ναι, εκείνα. Α, μάλιστα, τώρα που τ’ ακούω δεν απορώ που φοβηθήκατε. Είναι εκκωφαντικός ο θόρυβος που κάνουν οι οπλές τους». «Γιατί όμως ακούγεται τόσο θλιμμένος;» Εκείνη χασμουρήθηκε κι απάντησε: «Λοιπόν, έτσι ακούγεται κι ο κεραυνός, θλιμμένος λες κι όλα έχουν πάει στραβά για τελευταία φορά. Κι η θάλασσα συχνά ακούγεται θλιμμένη, κι ο αέρας στα δέντρα σχεδόν πά ντα. Πηγαίνετε για ύπνο, πουλάκια μου». «Μα πώς μπορεί η οπλή ενός αλόγου που χτυπάει το πάτω μα του στάβλου ν’ ακούγεται τόσο θλιμμένη;» απόρησα εγώ. «Γιατί τα δάχτυλα της μαμάς ακούγονται τόσο θλιμμένα κάποιες φορές όταν πατάνε τα άσπρα πλήκτρα;» ρώτησε η Μαίρη. «Αυτό θα το σκεφτούμε αύριο, παρακαλώ» είπε εκείνη. «Αν και πραγματικά δεν ξέρω γιατί να σας υποσχεθώ ότι θα σκεφτούμε οτιδήποτε τέτοιο. Έτσι και με ρωτήσετε αύριο ή οποιαδήποτε άλλη μέρα για ποιον λόγο μερικοί ήχοι είναι θλιμ μένοι και άλλοι χαρούμενοι, δεν θα μπορέσω να σας πω. Ούτε καν ο μπαμπάς σας δεν θα μπορέσει να σας το πει αυτό. Τι ερώτηση κι αυτή, χρυσά μου! Αν το ξέρατε αυτό, τότε θα ξέ ρατε τα πάντα. Καληνύχτα, αγαπούλες μου, καληνύχτα!» Ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι σ’ εκείνο το αγρόκτημα τις πρώτες δέκα μέρες περίπου. Εμείς τα παιδιά νιώθαμε μεθυ σμένα από τον αέρα των λόφων, επειδή μέχρι τότε δεν είχαμε περάσει ποτέ περισσότερες από λίγες ώρες πάνω από το επί πεδο της θάλασσας. «Κι είναι ακόμα καλύτερα στα πραγματι
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=