15 Εξομολόγηση του συγγραφέα Όπως όλοι οι Ουρουγουανοί, ήθελα κι εγώ να γίνω ποδοσφαιριστής. Έπαιζα καταπληκτικά, ήμουνα τέλειος, αλλά τη νύχτα, στον ύπνο μου. Τα πρωινά ήμουνα ξυλοκόπος, χειρότερος δεν έχει περάσει από τις αλάνες της χώρας μου. Αλλά ούτε και ως οπαδός άξιζα πολλά πράγματα. Ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο και ο Χούλιο Σέσαρ Αμπάντιε έπαιζαν στην Πενιαρόλ, δηλαδή στον μεγάλο αντίπαλο. Σαν καλός οπαδός της Νασιονάλ, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να τους μισήσω. Όμως ο Πέπε Σκιαφίνο, με τις αριστουργηματικές του πάσες, οργάνωνε το παιχνίδι της ομάδας του λες κι έβλεπε το γήπεδο από ψηλά, ενώ ο Πάρδο Αμπάντιε γλιστρούσε την μπάλα πάνω στη γραμμή του πλαγίου χωρίς καν να την αγγίζει και ξεχυνόταν σαν άνεμος, περνώντας ξυστά από τους αντιπάλους του: ήμουνα αναγκασμένος να τους θαυμάσω, ένιωθα ακόμα και την επιθυμία να τους χειροκροτήσω. Πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου να αποδεχτώ τελικά τον εαυτό μου: δεν είμαι παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα. «Ένα καλό παιχνίδι, για τον Θεό». Και όταν η ευχή πραγματοποιείται, πανευτυχής για το θαύμα, λίγο με νοιάζει ποια ομάδα ή ποια χώρα παίζει.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=