NITA PROSE 26 σε συσκευασία από χαρτόνι και πλαστικό – η Ρόζι το ρομπότ από την παλιά τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων Οι Τζέτσονς. Σάστισα εντελώς. «Μα αυτό είναι παιχνίδι για παιδιά» είπα. «Σίγουρα για κάποιον άλλο προοριζόταν». «Α, όχι» πέταξε ο Ρόντνι, κρυφογελώντας. «Είναι σίγουρα για σένα». Σαν μολυσματικός ιός, πνιχτά γέλια μεταδόθηκαν από τον έναν στον άλλο. Οι ρεσεψιονίστ έκρυβαν τα χάχανά τους πίσω από τα χέρια τους. Οι θαλαμηπόλοι χασκογελούσαν και σκουντιόντουσαν. Μέχρι και κάποιες από τις καμαριέρες με τις οποίες δούλευα καθημερινά δυσκολεύονταν να συγκρατήσουν τα χαμόγελά τους. Κοίταξα το παιχνίδι στα χέρια μου. Ρομπότ, Μόλι η απροσάρμοστη, τέρας τυπικότητας – μερικά από τα παρατσούκλια που μου είχαν κολλήσει κατά καιρούς οι άνθρωποι με τους οποίους δούλευα κάθε μέρα μαζί. Μου έκαναν πλάκα, αλλά εγώ δεν γελούσα. Ένιωσα τόσο μικρή, τόσο ανόητη. Εστίασα την προσοχή μου στη λάμψη των άψογα γυαλισμένων παπουτσιών μου. «Αρκετά» είπε ο κύριος Πρέστον, προσπαθώντας να βάλει φρένο στα γέλια. Ο Χουάν Μανουέλ ήρθε κοντά μου. Έβαλε το χέρι του στο μπράτσο μου, σαν να με παρηγορούσε. «Ο δικός μου κρυφός Αϊ-Βασίλης μου χάρισε τσάι Ερλ Γκρέι, Μόλι. Θα ήθελες ν’ ανταλλάξουμε; Θα στείλω το παιχνίδι στον ανιψιό μου στο Μεξικό. Θα ξετρελαθεί. Δεν πετάμε, ανακυκλώνουμε, έτσι; Μάζευε, κι ας είναι και ρώγες;» Έψαξα στο πρόσωπό του σημάδια που θα μου αποκάλυ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=