ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙ 25 «Πώς κατάλαβες ότι το δώρο είναι από μένα;» ρώτησα. «Δεν υπάρχει άλλος τόσο περίεργος που να κάνει δώρο σοκολατάκια του ξενοδοχείου, που τα πήρε από τα σκουπίδια» μου απάντησε. «Δεν τα πήρα από τα σκουπίδια. Ήταν αχρησιμοποίητα, κι εγώ απλώς τους χάρισα μια νέα ζωή» εξήγησα. «Μάζευε, κι ας είναι και ρώγες». «Ελάτε, σας παρακαλώ» είπε ο κύριος Σνόου πριν προλάβω να προσθέσω οτιδήποτε άλλο. «Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της καλοσύνης, μια αρετή που για κάποιους εδώ μέσα είναι άγνωστη έννοια». Κοίταξε με νόημα την Τσέριλ κι έπειτα έσκυψε κι έπιασε ένα άλλο δώρο κάτω από το δέντρο. «Ορίστε, Μόλι» είπε. «Αυτό εδώ γράφει το όνομά σου». Το πακέτο που μου έδωσε ήταν τυλιγμένο σε ασημόχαρτο με χρυσές ρίγες και είχε έναν ασημένιο φιόγκο στην κορυφή. «Από ποιον λέτε να είναι;» ρώτησα τα συγκεντρωμένα μέλη του προσωπικού. «Πού να ξέρω» πετάχτηκε ο Ρόντνι, ο όμορφος μπάρμαν με τον οποίο ήμουν ερωτοχτυπημένη τότε. «Υπάρχει λόγος που το παιχνίδι λέγεται “κρυφός Αϊ-Βασίλης”, σωστά;» Ο Ρόντνι μου έκλεισε το μάτι και, καθώς τότε δεν ήξερα ακόμη τι μπελάς ήταν, ένιωσα αμέσως τα γόνατά μου να λύνονται. «Άνοιξέ το, Μόλι» είπε ο Χουάν Μανουέλ ενώ οι άλλοι παρακολουθούσαν. Έσκισα το περιτύλιγμα και έβγαλα από μέσα μια κούκλα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=