ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙ 23 λεύομαι να κατανοήσω γιατί είναι μαζί μου. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που το νιώθω αυτό – αυτό τον φόβο, αυτό τον τρόμο. Έτσι ένιωθα και όταν αρρώστησε η γιαγιά. Με κατέτρωγε η αγωνία για το πώς θα έφτιαχνα τη ζωή μου χωρίς εκείνη. Κι όμως, να με. Τα κατάφερα. Δεν πιστεύω όμως ότι θα καταφέρω να αντέξω άλλη μία τέτοια απώλεια. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτό τον άνθρωπο δίπλα μου, γιατί όσο φως κι αν φέρνει στη ζωή μου, εγώ εξακολουθώ να τρέμω το σκοτάδι. Κανένα ατραπανόβιος δεν είναι τόσο ισχυρό που να μπορεί να κρατήσει τον Χουάν μαζί μου για πάντα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω ότι η αγάπη μου αρκεί. Αυτές οι σκέψεις κάνουν το μυαλό μου να στριφογυρίζει και να βουλιάζει στο παρελθόν, να σκοντάφτει σε παλιές γνωστές ατραπούς που το οδηγούν στις πιο σκοτεινές αναμνήσεις. Αναπόφευκτα θυμάμαι εκείνα τα πρώτα Χριστούγεννα που τα πέρασα ολομόναχη, χωρίς τη γιαγιά μου. Ήταν οι πιο θλιβερές γιορτές που έζησα ποτέ – μια ατέλειωτη περίοδος στεναχώριας. Δεν ήταν μόνο η απώλειά της, η απουσία της πρόσχαρης φωνής της να τραγουδά τα κάλαντα, ή ότι άνοιγα τα συρταράκια του χριστουγεννιάτικου ημερολογίου της και τα έβρισκα όλα άδεια, χωρίς ούτε ένα μικρό θησαυρό. Ήταν εκείνη η βαριά, ανελέητη μοναξιά που με τύλιγε στη δουλειά, οι συνεχείς υπομνήσεις ότι ο κόσμος ήταν ένα μυστήριο που δεν μπορούσα να λύσω χωρίς τη βοήθειά της. Το χριστουγεννιάτικο πάρτι του προσωπικού στο Ρίτζενσι Γκραντ ήταν ανέκαθεν μια υπέροχη εκδήλωση.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=