NITA PROSE 22 ροζ και ζάρωσε σαν σταφίδα. Ύστερα ο αγαπημένος μου με τύλιξε με μια καθαρή πετσέτα και στέγνωσε σχολαστικά κάθε σπιθαμή του σώματός μου. Έκανα κι εγώ το ίδιο, χασομερώντας επίτηδες όταν πέρασα την πετσέτα πάνω από τους γυμνασμένους ώμους του και το φαρδύ, λαχταριστά λείο στέρνο του. Στεγνοί πια, μεθυσμένοι από γλύκα, τρέξαμε γυμνοί στο δωμάτιό μας και πέσαμε στο κρεβάτι. «Επιστρέφω αμέσως» μου ανακοίνωσε ο Χουάν. «Πού πας πάλι;» τον ρώτησα. Τον άκουγα στο μπάνιο να αδειάζει και να καθαρίζει την μπανιέρα. Ήξερε ότι θα με ενοχλούσε αν την έβρισκα γεμάτη στάμπες νερού το πρωί. Ήταν αποφασισμένος να κάνει όλο το μπάνιο λαμπίκο· εκείνον δεν τον ένοιαζε, το έκανε για χάρη μου. Κουλουριάστηκα στο κρεβάτι μας και τον περίμενα να γυρίσει, ανασαίνοντας την ευωδιά του λεμονιού από το μπάνιο. Κάπου εκεί μάλλον θα με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα τώρα, τόσο νωρίς. Ο Χουάν λογικά θα ήρθε ακροπατώντας στο κρεβάτι χτες βράδυ, προσέχοντας να μη με ξυπνήσει, αν και θα μου άρεσε τόσο πολύ να τον είχα νιώσει να τυλίγεται γύρω μου πριν αποκοιμηθούμε σφιχταγκαλιασμένοι. Τώρα, έτσι όπως είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι, μια σκιά από την κουρτίνα πέφτει πάνω στο ήρεμο πρόσωπο του Χουάν, και ξαφνικά με πιάνει ένα σφίξιμο, σαν απελπισία. Δεν ξέρω τι μπορεί να το προκάλεσε. Τίποτα στη ζωή μου δεν θα ήταν ίδιο χωρίς τον Χουάν, αλλά νομίζω πως δυσκο-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=