ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙ 21 χέρι που ήταν ακουμπισμένο στο στήθος του Χουάν. Το ατραπανόβιος είχε αφήσει ένα σκούρο σημάδι, σαν σκόνη, γύρω από το δάχτυλό μου. «Είναι φυσιολογικό να αφήνει λεκέ;» ρώτησα δείχνοντας το χέρι μου στον Χουάν. «Α, ναι. Αυτή είναι η πλάκα!» απάντησε. Πριν μπορέσω να τον ρωτήσω κάτι παραπάνω, ο Χουάν με άφησε ξαφνικά και έτρεξε στον διάδρομο, πηγαίνοντας στο μπάνιο. Επέστρεψε μερικές στιγμές μετά, λέγοντας «Μου ήρθε ιδέα! Δεν γίνεται Σάββατο χωρίς σπα-γγέτι!» «Μα μόλις φάγαμε» απάντησα. «Ναι, αλλά ξεχάσαμε το“σπα” από το“σπα-γγέτι”» είπε. «Πώς θα σου φαινόταν μια χαλαρωτική, αναζωογονητική ρομαντική βραδιά σ’ ένα πολυτελές σπα – να βουτήξουμε σε άλατα μπάνιου, ακριβώς στην καρδιά της πόλης;» «Αχ, Χουάν» είπα. «Ξέρεις ότι δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα για τέτοια πράγματα». «Κι όμως, την έχουμε» απάντησε. Κι έτρεξε πάλι στον διάδρομο, μόνο που αυτή τη φορά πήγε στην κουζίνα κι επέστρεψε μ’ ένα μπουκάλι υγρό απορρυπαντικό πιάτων στο χέρι. Πριν το καταλάβω, ήμουν βυθισμένη μέχρι το στήθος στην καταγρατζουνισμένη μας μπανιέρα μαζί με τον Χουάν ενώ εκείνος μετρούσε και φιλούσε ένα ένα τα δάχτυλα του δεξιού μου ποδιού, με ένα μούσι Αϊ-Βασίλη από σαπουνάδα και ασορτί μουστάκι. Μουλιάσαμε σ’ εκείνη την μπανιέρα μιλώντας, χαζογελώντας και λέγοντας ιστορίες, ώσπου το δέρμα μας έγινε
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=