NITA PROSE 20 «Λέγεται“ατραπανόβιος”» μου εξήγησε. «Είναι ένα παιδικό παιχνίδι και μια περίεργη, παλιά μεξικάνικη παράδοση. Ουσιαστικά όταν θέλεις κάποια να μείνει κοντά σου για πάντα, βάζεις το ατραπανόβιος στο δάχτυλό της. Όταν ήμουν μικρός, αναρωτιόμουν γιατί να θέλεις να κάνεις κάτι τέτοιο. Τώρα που έχω εσένα στη ζωή μου, το καταλαβαίνω απόλυτα. Να, δες» είπε και έβαλε το παράξενο μαραφέτι στο δάχτυλό μου. Ήταν πολύ σφιχτό και, όση δύναμη κι αν έβαζα, δεν μπορούσα να το βγάλω. Ο Χουάν το έπιασε από την άλλη άκρη και μ’ ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο με τράβηξε προς το μέρος του ώσπου βρέθηκα κλεισμένη στη ζεστή του αγκαλιά. «Φαίνεται πως έχω παγιδευτεί μαζί σου» είπα χαρούμενη. «Ακριβώς. Αυτός είναι ο σκοπός. Αλλά αν δεν θέλεις, κανένα πρόβλημα. Κάνω απλώς αυτό…» Τράβηξε έναν κρυφό μηχανισμό και το σωληνάκι χαλάρωσε γύρω από το δάχτυλό μου. «Βλέπεις; Τώρα είσαι ελεύθερη. Τι λες;» «Νομίζω ότι δεν χρειάζεσαι κανένα παιχνίδι για να με κρατήσεις κοντά σου» απάντησα, ακουμπώντας τα χέρια μου στα μάγουλά του. «Η γιαγιά μου έλεγε “Αν αγαπάς κάτι, άσ’ το ελεύθερο”». «Αν γυρίσει ξανά σ’ εσένα, είναι δικό σου» είπε και με φίλησε στα χείλη. «…αν όχι, δεν ήταν ποτέ» είπα. «Ώστε λέτε και στα ισπανικά το ίδιο;» «Ναι» είπε ο Χουάν. Εκείνη τη στιγμή τα μάτια μου πήγαν στο αριστερό μου
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=