ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙ 19 λάμψη τα πάντα, μαζί και τον όμορφο άντρα με την εμπριμέ ποδιά που μου τράβηξε την καρέκλα για να καθίσω και μου ευχήθηκε καλή όρεξη και να απολαύσω το γεύμα. Και είναι αλήθεια. Απολαμβάνω κάθε μας λεπτό μαζί. Η ζωή μας είναι γεμάτη από στιγμές απλής και ανόθευτης χαράς. Ποτέ μου δεν θα καταλάβω πώς στάθηκα τόσο τυχερή και μου ’λαχε αυτός ο άνθρωπος. Μερικές φορές απορώ τι έκανα για να μου αξίζει. Χτες βράδυ μετά το φαγητό, επέμεινα να πλύνω εγώ τα πιάτα. Τελικά ο Χουάν υποχώρησε. «Καλά» είπε. «Όσο θα συμμαζεύεις εδώ, θα πάω κάτω για κάτι δουλίτσες. Και θα δω αν υπάρχει τίποτα στο γραμματοκιβώτιό μας». Επέστρεψε λίγη ώρα μετά κρατώντας ένα μικρό δέμα στα χέρια του. «Η μητέρα μου έστειλε κάτι από το Μεξικό» είπε. «Αναρωτιέμαι τι μπορεί να είναι». Άνοιξε τον φάκελο μπροστά μου κι έβγαλε από μέσα ένα παράξενο μαραφέτι – ένα πολύχρωμο σωληνάκι φτιαγμένο από αποξηραμένα φοινικόφυλλα πλεγμένα μεταξύ τους. «Ay, mamá» είπε γελώντας μόνος του. «Δεν το πιστεύω ότι το έστειλε». «Τι είναι πάλι αυτό;» ρώτησα. «Απόδειξη ότι η μητέρα μου κάνει πάντα του κεφαλιού της. Και ότι έχει μυαλό ξυράφι» απάντησε. «Έλα πιο κοντά να σου δείξω» είπε ο Χουάν, κι εκείνο το σκανταλιάρικο λακκάκι έκανε πάλι την εμφάνισή του στο μάγουλό του. «Δώσε μου το χέρι σου» μου είπε. Του το έδωσα.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=