ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙ 15 τησα πριν πληρώσει. «Χουάν, είναι πάρα πολλά λεφτά. Σίγουρα μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο». Τα μάτια του φωτίστηκαν και στο μάγουλό του σχηματίστηκε εκείνο το πονηρό λακκάκι που εμφανίζεται κάθε φορά που κατεβάζει μια θεότρελη ιδέα. «Έχεις δίκιο, Μόλι. Σκέφτηκα κάτι καλύτερο». Γι’ αυτό και την επόμενη μέρα ξαναβρέθηκα στην κεντρική πλατεία. Αυτή τη φορά ήμουν καθισμένη σ’ ένα παιδικό έλκηθρο που είχε ψαρέψει από έναν κάδο σκουπιδιών κι εκείνος φορούσε ένα παλιό γούνινο παλτό της γιαγιάς μου, κέρατα ταράνδου του ενός δολαρίου στο κεφάλι και κόκκινη μύτη κλόουν. Τραβώντας το έλκηθρο, με έκανε βόλτα –δύο φορές, μάλιστα!– γύρω από την κεντρική πλατεία. Σε όλη τη διαδρομή δεν σταμάτησα να γελάω, όπως γελούσαν και όλοι όσοι ήταν εκεί και έκαναν χάζι το ανόητο μα διασκεδαστικό θέαμα. Μια φωτογραφία από κείνη τη στιγμή βρίσκεται μέχρι σήμερα πάνω στη βιτρίνα με τα μπιμπελό της γιαγιάς. Με δείχνει σκασμένη στα γέλια, το κεφάλι ριγμένο πίσω, και τον Χουάν να με κοιτάζει – ανυπόμονο, ενθουσιασμένο και ίσως έστω και λίγο (ελπίζω) ερωτευμένο. Ποιος να το φανταζόταν ότι ένας τάρανδος θα απολάμβανε τόσο πολύ μια βόλτα; Τώρα είναι πρωί Κυριακής και είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι πασχίζοντας να κοιμηθώ μερικές ώρες ακόμα, ενώ χαζεύω στο μισοσκόταδο τον Χουάν, που κοιμάται γαλήνια στο μαξιλάρι του. Στο μυαλό μου κλωθογυρίζουν ένα σωρό αναμνήσεις από περασμένα Χριστούγεννα. Πολύ σύντομα θα γιορτάσουμε τα πέμπτα μας Χριστούγεννα μαζί – μα-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=