NITA PROSE 12 ότι δεν θα ξανανιώσω ποτέ πια χαρούμενη, ότι θα περάσω τις υπόλοιπες μέρες της ζωής μου σαν μανιτάρι στο σκοτάδι. Αλλά δεν είναι έτσι. Συγκατοικώ με τον αγαπημένο μου Χουάν Μανουέλ, το αγόρι μου, που μου θυμίζει πώς να λάμπω. Είναι ένας φωτεινός φάρος που γεμίζει την κάθε μου μέρα με ελπίδα και χαρά. Η ζωή μου είναι τόσο όμορφη που μερικές φορές τσιμπιέμαι για να βεβαιωθώ ότι είναι αλήθεια. Και αν είναι αλήθεια, άραγε θα κρατήσει; Είναι χαζομάρα, το ξέρω. Προσπαθώ να μην αφήνω τέτοιες αμφιβολίες να ριζώνουν μέσα μου, είναι φορές όμως που ξεφεύγουν από τον έλεγχό μου. Όπως και να ’χει, η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια ο Χουάν κι εγώ ζούμε γαλήνια στο ταπεινό διαμερισματάκι μας, κι έχουμε επίσης τη χαρά να δουλεύουμε μαζί στο ξενοδοχείο Ρίτζενσι Γκραντ. Όποτε το ημερολόγιο φτάνει στον Δεκέμβρη, όπως έγινε πριν από τρεις βδομάδες περίπου, η έμφυτη καλή διάθεση του Χουάν χτυπάει κόκκινο, πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο. Μεταφέρει στους πάντες –κι εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση– τον χριστουγεννιάτικο ενθουσιασμό του. Το γιορτινό του πνεύμα είναι μεταδοτικό, ακόμα και στις πιο δύσκολες περιόδους. Για αυτό, όπως και για αναρίθμητους άλλους λόγους, τον αγαπώ τόσο πολύ και δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν. Κάθε Χριστούγεννα που περνάμε μαζί, ο Χουάν προσθέτει μια καινούργια παράδοση στις γιορτές μας – μια παράδοση αλά Χουάν, όπως του αρέσει να λέει. Τα ευφάνταστα τελετουργικά είναι εξ ολοκλήρου δικής του έμπνευσης·
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=