ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙ 11 δητοποίησα πως είχε προκύψει ένα άλλο πρόβλημα. «Ωχ, όχι» είπα. «Τι έγινε;» ρώτησε η γιαγιά. «Το δώρο που σου πήρα είναι άχρηστο τώρα» απάντησα. Πήρα στα χέρια μου το πακέτο που είχα τυλίξει μόνη μου με καφέ χαρτί και έναν κόκκινο σατέν φιόγκο από πάνω. Το δώρο μου ήταν μια μπιζουτιέρα σε σχήμα καρδιάς, την οποία είχα βρει σ’ ένα παλαιοπωλείο κοντά στο σπίτι μας. Ήταν μπρούντζινη, βρόμικη και σκουριασμένη όταν την αγόρασα, και γι’ αυτό την πήρα για πενταροδεκάρες. Ωστόσο την έτριψα και τη γυάλισα, ώσπου η καρδιά έλαμψε και πάλι. «Αχ, Μόλι μου» είπε η γιαγιά μόλις άνοιξε το δώρο της. «Τι όμορφη μπιζουτιέρα». «Όμορφη αλλά άχρηστη» είπα. «Τώρα δεν έχεις τίποτα να βάλεις μέσα». Ξέραμε και οι δύο ότι το μοναδικό κόσμημα της γιαγιάς ήταν το κολιέ που μου είχε μόλις χαρίσει. «Δεν έχει σημασία. Θα τη φυλάω πάντα σαν θησαυρό». Τοποθέτησε την μπιζουτιέρα σε σχήμα καρδιάς στο κομοδίνο της, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα. Κάθε χρόνο με το που φτάνει η περίοδος των γιορτών, συνειδητοποιώ ότι άθελά μου κάνω ανασκόπηση της ζωής μου και αναπολώ τα Χριστούγεννα που έχουν περάσει. Η γιαγιά πέθανε πολλά χρόνια πριν, κι όμως, για μία ακόμα χρονιά, τη θυμάμαι και συγκινούμαι αυτή την ξεχωριστή εποχή του χρόνου. Μετά τον θάνατο της γιαγιάς, πίστεψα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=