ΤΟ ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ 17 λικά εγκλήματα. Στην Τρίνιτι και στη Σουάνστον βρίσκονταν μαζί υπόδικοι και καταδικασμένοι. Μια μέρα, τρεις μήνες μετά την καταδίκη του Ρέμπους σε ισόβια κάθειρξη, ο διευθυντής των φυλακών Χάουαρντ Τένεντ τον κάλεσε στο γραφείο του. Ήταν ευρύχωρο και μοντέρνο, με τραπέζι και καρέκλες συσκέψεων. Του πρόσφεραν τσάι και μπισκότα βουτύρου. «Πώς θα σου φαινόταν να ενταχθείς στους φυλακισμένους της Τρίνιτι;» τον ρώτησε ο Τένεντ, ενώ ο Ρέμπους δάγκωνε ένα μπισκότο. «Τι έγινε;» ρώτησε ο Ρέμπους. «Δύο πράγματα. Πρώτον, δεν έχουμε επαρκή χώρο στην πτέρυγα Διαχωρισμού κι Επανένταξης, οπότε χρειαζόμαστε το κελί σου». «Και;» Ο διευθυντής μετακινήθηκε ελαφρώς στην καρέκλα του. «Ο Ντάριλ Κρίστι είναι έτοιμος να εγγυηθεί για σένα, πράγμα που σημαίνει ότι θα έχεις προστασία. Φαίνεται πως πιστεύει ότι του έκανες κάποια χάρη παλιότερα». «Εννοεί ότι τον απάλλαξα από έναν αντίπαλο, αν και δεν έκανα κάτι τέτοιο. Οι δικηγόροι μου ετοιμάζουν την έφεση». «Ναι, αλλά ήσουν εκεί όταν πέθανε ο Κάφερτι». «Και πάλι, δεν ισχύει. Αργότερα έπαθε την καρδιακή προσβολή». Ο Ρέμπους έκανε μια παύση. «Η Τρίνιτι είναι το φέουδο του Κρίστι;» Ο Τένεντ σκούπισε μερικά ψίχουλα από το τραπέζι μπροστά του. «Εγγυάται για την ασφάλειά σου, Τζον, κι έχουμε ένα μονόκλινο κελί που μόλις άδειασε. Έχεις φύγει από την αστυνομία χρόνια τώρα· αμφιβάλλω αν θα πέσεις πάνω σε πολλούς απ’ όσους έχωσες εδώ μέσα. Για την ακρίβεια, το έψαξα. Μόνο μερικοί ασήμαντοι μικροκακοποιοί, αλλά κανείς από δαύτους δεν θα ήθελε να τα σπάσει με τον Ντάριλ και τα παλικάρια του». Κάρφωσε τον Ρέμπους με το βλέμμα του. «Λοιπόν, τι λες;» «Λέω ότι, αν κάποιος με καθαρίσει εκεί μέσα, θέλω να κλάψεις πάνω από τον τάφο μου».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=