Το κορίτσι που εξαφανίστηκε

13 ΝΙΚ ΝΤΑΝ Η μέρα που συνέβη Ό ταν σκέφτομαι τη γυναίκα μου, πάντα σκέφτομαι το κεφάλι της. Το σχήμα του. Ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσεξα όταν την πρωτοείδα, και είχε κάτι το υπέροχο. Έμοιαζε σαν γυα- λιστερό σπυρί καλαμποκιού ή σαν βότσαλο του ποταμού. Αυτό που οι Βικτοριανοί θα αποκαλούσαν εξαίσια σχηματισμένο κεφά- λι . Μπορούσες άνετα να φανταστείς πώς θα ήταν το κρανίο της. Θα αναγνώριζα το κεφάλι της παντού. Αλλά κι αυτό που είναι μέσα του. Το σκέφτομαι κι αυτό: Το μυαλό της. Τον εγκέφαλό της, όλες εκείνες τις σπείρες όπου οι σκέψεις πηγαινοέρχονται σαν βιαστικές, φρενιασμένες σαρα- νταποδαρούσες. Σαν κανένα παιδί, φαντάζομαι να ανοίγω το κρανίο της, να ξετυλίγω τον εγκέφαλό της και να τον εξετάζω προσεκτικά, να προσπαθώ να πιάσω και να ξεδιαλύνω τις σκέ- ψεις της. Τι σκέφτεσαι, Έιμι; Αυτή είναι η ερώτηση που έκανα πιο συχνά κατά τη διάρκεια του γάμου μας, έστω κι αν την έκα- να από μέσα μου και όχι στο πρόσωπο που θα μπορούσε να μου απαντήσει. Φαντάζομαι πως αυτές οι ερωτήσεις μαζεύονται σαν σύννεφα που προμηνύουν καταιγίδα πάνω από όλους τους γά-