Το κορίτσι που εξαφανίστηκε

G I L L I A N F L Y N N 16 Δούλευα επί έντεκα χρόνια, και μετά ξαφνικά δεν δούλευα – τόσο απότομα και γρήγορα έγιναν όλα. Σ’ όλη τη χώρα τα περιο­ δικά άρχισαν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, υποκύπτοντας σε μια ξαφνική αρρώστια που έφερε η χρεοκοπημένη οικονομία. Οι γραφιάδες (όλων των ειδών: φερέλπιδες μυθιστοριογράφοι, ανα- λυτικοί στοχαστές, άνθρωποι που το μυαλό τους δεν δουλεύει αρκετά γρήγορα για να μπλογκάρουν, να λινκάρουν, να τουιτά- ρουν, κυρίως πεισματάρηδες φαφλατάδες γέροι) είχαν ξοφλήσει. Ήμασταν κάτι σαν τους καπελάδες ή τους κατασκευαστές καμ- τσικιών: η εποχή μας είχε τελειώσει. Τρεις εβδομάδες μετά την απόλυσή μου, απολύθηκε και η Έιμι από τη δουλειά της, ό,τι κι αν ήταν αυτή. (Τώρα νιώθω την Έιμι να σκύβει αποπάνω μου και να χαμογελάει αυτάρεσκα για την έκταση που έδωσα στην ανάλυση της δικής μου καριέρας, της δικής μου ατυχίας, ενώ ξεμπέρδεψα με τη δική της περίπτωση με μία μόνο πρόταση. Θα σας έλεγε ότι αυτό ήταν χαρακτηριστικό μου. Κλασικός Νικ , θα έλεγε. Αυτή ήταν η αγαπημένη της επωδός: Κλασικός Νικ, που ... και ό,τι ακο- λουθούσε, ό,τι ήταν κλασικός εγώ , ήταν κακό.) Ήμασταν δύο άνεργοι ενήλικες, τριγυρνούσαμε επί εβδομάδες με τις κάλτσες και τις πιτζάμες στο σπίτι μας στο Μπρούκλιν, αδιαφορώντας για το μέλλον, πετώντας σε τραπέζια και καναπέδες γράμματα που δεν μπαίναμε στον κόπο να ανοίξουμε, τρώγοντας παγωτό στις δέκα το πρωί και ρίχνοντας γερούς μεσημεριανούς ύπνους. Μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η δίδυμη αδερφή μου. Η Μάργκο είχε επιστρέψει στο πατρικό μας μετά την απόλυσή της έναν χρόνο νωρίτερα – αυτό το κορίτσι είναι πάντα ένα βήμα μπροστά από μένα, ακόμα και στην γκαντεμιά. Η Μάργκο μού τηλεφωνούσε από το παλιό καλό Βόρειο Κάρθιτζ στο Μιζούρι, από το σπίτι όπου μεγαλώσαμε, και, καθώς άκουγα τη φωνή της, την είδα μπροστά μου: δέκα χρονών, με μαύρα μαλλιά και κοντή τζιν σαλοπέτα, να κάθεται στην πίσω αποβάθρα στο σπίτι των παππούδων μας, το κορμί της χυμένο σαν παλιό μαξιλάρι, τα αδύνατα πόδια της να κρέμονται στο νερό, να χαζεύει το ποτάμι