11 ΠΡΟΛΟΓΟΣ Η ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΆ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΏ μαζευόμαστε γύρω από μια φωτιά που σιγοκαίει, κάτω από τον φεγγαρόφωτο ουρανό, διάστικτο με μακρινούς ήλιους. Κρυμμένο ανάμεσα σε καταπράσινα βουνά, με πεύκα να εκτείνονται προς τον ουρανό και χιονισμένες κορυφές να στοιχίζονται στον ορίζοντα, το πατρογονικό χωριό μας Μάνγκλορ, στο βόρειο Πακιστάν, εξακολουθεί να φέρει σημάδια του παλιού τρόπου ζωής μας. Εδώ, οι ημέρες οριοθετούνται από την ανατολή και τη δύση του ήλιου. Η ζωή είναι εναρμονισμένη με τους ρυθμούς της φύσης· η στενή σχέση μας με τον φυσικό κόσμο είναι πάντα παρούσα. Μακριά από τα εκτυφλωτικά φώτα και τη βιομηχανική βοή της αστικής ζωής, η λωρίδα του Γαλαξία απλώνεται λαμπυρίζοντας πάνω από τα κεφάλια μας, δημιουργώντας μια μεγαλειώδη εικόνα υψηλής ευκρίνειας. Μένουμε σε στάση ευλαβικού δέους. Φαινόμαστε μικροσκοπικοί μπροστά στην απεραντοσύνη του – η σύντομη παραμονή μας σε αυτόν τον πλανήτη επισκιάζεται από την αρχαία παρουσία του. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί οι άνθρωποι πάντα αναζητούσαν το νόημα στα ουράνια, παρακαλώντας τα να δώσουν το πλαίσιο της ύπαρξής μας, ώστε να καταλάβουμε πού ανήκουμε και πώς ταιριάζουμε στο μεγάλο σχέδιό τους. Η μόνη απάντηση ήταν η σιωπή. Δεν γνωρίζουμε αν υποβάλαμε τις σωστές ερωτήσεις ή αν ποτέ θα βρούμε τις απαντήσεις. Αλλά κάτι στη φύση μας μάς ωθεί να ξεπεράσουμε την αδυναμία της
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=