Σύντομη ιστορία της Κίνας

ΑΠΑΡΧΕΣ 31 κά, οπότε λέγονται εικονογράμματα – ρι , 日 , «ήλιος», γιουέ , 月 , «σελήνη»–, ή εννοιολογικά, οπότε λέγονται ιδεογράμματα – από τον συνδυασμό του ήλιου και της σελήνης, προκύπτει το μινγκ , 明 , «λαμπερός». Άλλα κινεζικά σύμβολα γραφής συντίθενται από μια «ρίζα» ή σημασιολογικό στοιχείο –κατά κανόνα μια στι- λιζαρισμένη μορφή ενός απλού συμβόλου που δηλώνει μια ση- μασιολογική κλάση («νεφρίτης», «άνθρωπος», «φωτιά» κ.ο.κ.)– και από ένα φωνητικό στοιχείο, που δηλώνει την προφορά του, αλλά δεν δίνει καμία ένδειξη τονισμού (που, όπως η προφορά, μπορεί να διαφέρει από τόπο σε τόπο). Το σύμβολο του αλόγου, 馬 , μα , που είναι κατεξοχήν εικονο- γραφικό –βλέπεις τα πόδια να καλπάζουν, τη χαίτη να ανεμίζει–, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί είτε ως σημασιολογικό στοι- χείο είτε ως φωνητικό. Είναι σημασιολογικό στο σύμβολο 馭 , γιου , που σημαίνει «οδηγώ άρμα που έλκεται από άλογα», και φωνητικό στο σύμβολο 媽 , μα , «μητέρα», στο οποίο το σημασιο- λογικό στοιχείο είναι το 女 , «γυναίκα». Τα μαντικά οστά διηγούνται την ιστορία μιας καταπληκτικής γυναίκας, της Φου Χάο, συζύγου του βασιλιά των Σανγκ, του Γου Ντινγκ (βασ. 1250-1192 π.Χ.). Η Φου Χάο ήταν κυνηγός και πολεμίστρια και κάποτε ηγήθηκε 13.000 αντρών σε μάχη κατά των εχθρών του βασιλιά. (Σύμφωνα με κάποιες πηγές, η προίκα της συμπεριλάμβανε έναν στρατό.) Επίσης προΐστατο σε μαντι- κές και άλλες τελετές. Ενταφιάστηκε μαζί με τέσσερις πολεμι- κούς πελέκεις. Ενδέχεται η στρατιωτική δραστηριότητά της να μην ήταν κάτι το ασυνήθιστο για την εποχή, ωστόσο η περιου- σία που κατείχε ανεξάρτητα από τον σύζυγό της και η ταφή της