Σύντομη ιστορία της Ευρώπης

[27] Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΣΑΊΩΝΑ Οι Γερμανοί δεν γνώριζαν γραφή και δεν άφησαν γραπτά μνημεία, έτσι λοιπόν ελάχιστα γνωρίζουμε για αυτούς πριν την εισβολή τους. Η πρώτη αναφορά –πιθανότατα όχι από πρώτο χέρι– γίνεται από έναν ρωμαίο ιστορικό, τον Τάκιτο, τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Περιγράφει τους αρχηγούς και τους συντρόφους που ζούσαν και πολεμούσαν μαζί, και που ζούσαν για να πολεμούν: Στο πεδίο της μάχης, αποτελεί ατίμωση για τον αρχηγό να υπερτε- ρούν σε γενναιότητα οι σύντροφοί του, και για τους συντρόφους να μην είναι αντάξιοι του αρχηγού τους σε γενναιότητα. Όσο δε για την εγκατάλειψη της μάχης ύστερα από τον θάνατο του αρχηγού, αυτό σημαίνει ισόβια ανυποληψία και όνειδος. Τον υπερασπίζονται και τον προστατεύουν, αποδίδουν δικές τους πράξεις ηρωισμού σ’ εκείνον∙ τούτη είναι για αυτούς η πραγματική έννοια της αφοσίω- σης. Οι αρχηγοί πολεμούν για τη νίκη, οι σύντροφοι για τον αρχη- γό τους. Πολλοί εκλεκτοί νέοι, εάν η χώρα καταγωγής τους βρίσκε- ται στα λιμνάζοντα νερά μιας μακράς ειρήνης, σκοπίμως αναζητούν άλλα φύλα εκεί όπου επίκειται πόλεμος. Οι Γερμανοί δεν δείχνουν καμιά προτίμηση στην ειρήνη. Η φήμη αποκτάται ευκολότερα εν μέσω κινδύνων και δεν μπορεί κανείς να διατηρεί μεγάλη δύναμη συντρόφων παρά μόνο με τη βία και τους πολέμους. Οι σύντροφοι διαρκώς ζητούν πράγματα από τους αρχηγούς τους: δώσε μου τούτο το πολεμικό άτι ή δώσε μου εκείνο το ματωμένο και νικηφόρο δό- ρυ. Όσο για το φαγητό, η άφθονη αν και απλή τροφή τους μετρούσε απλώς ως πληρωμή. Τέτοια απλοχεριά απαιτεί πόλεμο και λάφυρα για να τροφοδοτηθεί. Πιο δύσκολα θα πείσεις έναν Γερμανό να οργώσει τη γη και να περιμένει υπομονετικά την ετήσια απόδοση από το να προκαλέσει κάποιον εχθρό και να βραβευτεί με τραύμα- τα. Θεωρεί άτολμο και ποταπό να κερδίζει με ιδρώτα αυτό που μπο- ρεί να αγοράσει με αίμα.