Σχήματα λόγου

20 / ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ πρώτο παράδειγμα: ο κόσμος = οι πολλοί) και όχι το γραμματικό γένος του υποκειμένου. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ – Ο κόσμος τόχουν τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι (παροιμία) [κόσμος, ενν. οι πολλοί άνθρωποι] – Δυο δυο κορίτσια σεργιανούν πιασμένες απ’ το χέ- ρι (Τέλλος Άγρας) [κορίτσια: θηλ.] – Τα Κλαυδιανά , παλιό βυζαντινό χωριό, κοιμάται (θρα- κικό λαϊκό αφήγημα) [αντί κοιμούνται – εδώ το ρήμα «έλκεται» από την παράθεση που είναι στον ενικό] 2. Σχήμα συμφύρσεως (δύο συντάξεων) ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ – Σκλάβος ραγιάδων έπεσες (δημοτικό) [δύο συντά- ξεις που συμφύρονται: α. έπεσες στα χέρια ραγιά- δων, β. πιάστηκες σκλάβος ραγιάδων] – Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε (Σολωμός) [α. Ο Απρίλης χορεύει και γελάει μαζί με τον Έρωτα, β. Ο Απρίλης και ο Έρωτας χορεύ- ουν και γελούνε] 3. Σχήμα ανακόλουθο (συντακτικής ανακολουθίας) 3.1 Το υποκείμενο σε ονομαστική ή σε πρώτο πρό- σωπο υπερισχύει της σύνταξης.

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=