Στου κανενός τη χώρα

13 το μήλο Ν., για το παιχνίδι ό ταν σε σκέφτομαι τα χέρια μου πουλιά που δραπετεύουν φτιάχνουν φωλιές στο σώμα σου κι αρχίζει το παιχνίδι έλα μού λες βάλε φωτιά να καούν τα όρια και γίνε ποτάμι να πέσω μέσα πνίξε με στα νερά σου να γίνω νερό και στις όχθες της ενοχής σου αθώα μετά γέννησέ με σε πεινώ και λοξά σε κοιτάζω που πασχίζεις να βγεις απ’ το κάδρο ψιθυρίζω τ’ όνομά σου και γυρίζεις αλλά δεν έχεις πρόσωπο ένα μήλο προβάλλει στον λαιμό σου έλα μού φωνάζεις δάγκωσέ το να γίνω συνένοχη