ΣΚΟΡΠΙΑ κείμενα για συγγραφείς και βιβλία

Μ Ε Ν Η Σ Κ Ο Υ Μ Α Ν Τ Α Ρ Ε Α Σ 13 αλλιώτικη από εκείνη της Κυρίας Κούλας (1978) και του Ωραίου λοχαγού (1982), έχει όμως κι αυτή σχέση με την ανθρώπινη φύση και τον καρπό της πικρής γνώσης. Οι γάμοι και τα αγκαλιάσματα αρχίζουν ένα ζεστό απόγευμα του Αυγούστου όταν «μια Λάντσια Φούλβια, τελευταίο μοντέλο, φάνηκε να περνά τη λεωφόρο αλαφιάζοντας τους περαστικούς». Την οδηγεί ένας σαραντάρης με χρυσό ρολόι, δαχτυλίδι με μο­ νόπετρο και το χέρι περασμένο στους ώμους μιας ώριμης ξανθιάς. Τελειώνουν ένα παγωμένο απόγευμα του Νοέμβρη όταν μια Φερράρι σπορ, επίσης τελευταίο μοντέλο, φάνηκε να περνά τη λεωφόρο. Και πάλι οι περαστικοί πεζοί αλαλιά­ ζονται. Ο συγγραφέας μας βέβαια, το υποπτεύεστε, είναι και εποχούμενος και πεζός. Οι ίδιες οι πράξεις του τον τρομάζουν κι αυτός του ο τρόμος λέγεται κάθαρση. Κάθαρση όμως υπάρχει και στη Βιοτεχνία υαλικών (1975). Έρχεται με την αποδοχή της φθοράς όχι μόνον των ηρώων της αλλά και των πραγμάτων που τους ανήκουν. Ίσως θυμό­ σαστε το αυτοκίνητο της Μπέμπας, τη μικρή Σκόντα αραγμέ­ νη σ’ ένα στενό να μοιάζει με παιχνιδάκι έτοιμο από στιγμή σε στιγμή να σπάσει. Προσέξτε: δεν είναι ένα απλό Σκόντα, είναι η μικρή, γέ­ νους θηλυκού, Σκόντα που κατηφορίζει τη Συγγρού, Σάββα­ το βράδυ στις εννιά, με προορισμό τις Μαρίδες. Κι είναι μες απ’ το καθρεφτάκι της που στην επιστροφή βλέπεις τους δύο μαγκούφηδες, τον Ραχούτη και τον Μαλακατέ, να μικραίνουν, ολοένα να μικραίνουν, να καταντούν αποσιωπητικά. Σε μια περιοδεία στην επαρχία, στο όγδοο χιλιόμετρο μιας διαδρομής και συγκεκριμένα στην τοποθεσία Σκοτούσα, το