ΣΚΟΡΠΙΑ κείμενα για συγγραφείς και βιβλία

Σ Κ Ο Ρ Π Ι Α 12 πρόσωπο νεανικό με γεροντικές ρυτίδες και συνεχώς αλλά­ ζουν τα ψηλά σε χοντρά. «Το ύφος τους ήταν αφ’ υψηλού λες και οι ρόδες τούς έδιναν την αίγλη που είχαν χάσει σαν άν­ θρωποι». Και ο Αναστάσης; Ο Αναστάσης απομένει να ξεχωρίζει μέσα απ’ τα αχνισμένα τζάμια των αυτοκινήτων πρόσωπα κοριτσιών σαν τριαντάφυλλα, με μακριές υγρές βλεφαρίδες και φορέματα που αφήνουν το μισό γόνατο γυμνό. Όταν επι­ τέλους ανοίγουν οι πόρτες, εκεί είναι που του κόβεται η ανά­ σα. Όχι για τα αχνοπουδραρισμένα μάγουλα και τα φοδρα­ ρισμένα καθίσματα. Εκείνο που τον ερεθίζει είναι ο τρόπος που ανοίγουν και κλείνουν οι πόρτες, «ο θόρυβος της μηχα­ νής σαν έπαιρνε μπροστά». Και αφού αυτό είναι που τον ερεθίζει, δεν θα πρέπει να θεωρήσετε τυχαία ούτε την απο­ τυχία του με τα κορίτσια μέσα στην Ντωφίν του Μάκη, του θαμώνα του ίδιου καφενείου που θα πιστέψει ότι ο θρίαμβος του Αναστάση πάνω στα Μηχανάκια είναι εξαργυρώσιμος. Αν όμως οι Ντωφίν και τα Ντεκαβέ φαντάζουν παλαιϊκά, στο επόμενο βιβλίο του ο Μένης Κουμανταρέας έχει κάτι και για τους σημερινούς σαραντάρηδες. Στο Αρμένισμα (1967) με τους σκοτεινούς «Γάμους του Σπόρου και της Ποππαίας» ο συγγραφέας ανοίγει μια πόρτα και βιαστικά την ξανακλείνει. Είναι το δωμάτιο με τα αγκα­ λιάσματα όπου ο ένας δίνεται στον άλλο. Είναι το ίδιο δω­ μάτιο όπου αυτός ο οποίος στην αρχή δεν δίνεται, στο τέλος θα παρακαλάει για τα ίδια αγκαλιάσματα κάποιον τρίτον, κάποιο καινούργιο πρόσωπο που θα έχει εν τω μεταξύ μπει στο παιχνίδι. Μπορεί η φθορά των παικτών του να είναι