Σικάγο

D A V I D M A M E T 14 Ο ανταγωνισμός, με μερικές εκατοντάδες δημοσιογρά­ φους να παλεύουν να στείλουν τηλεγραφήματα, ανάγκασε τον Πάρλοου να περιοριστεί στη μετάδοση των απολύτως απαραίτητων. Ήξερε ότι οι επιμελητές θα τα ξανάγραφαν, θα τα χρωμάτιζαν, θα τα διαμόρφωναν και θα τα φούσκωναν. Έτσι ήταν το ρεπορτάζ, και αυτή ήταν η δουλειά του. Ωστόσο δεν ήθελε να απαριθμήσει μονάχα γεγονότα, αλλά να αφη­ γηθεί όλη την ιστορία της τραγωδίας. Στο τέλος του σεισμού, όταν ο πήχης έφτασε στους εκατό χιλιάδες νεκρούς και ο Πάρλοου ανακοίνωσε «τούτο είναι το τελικό σκορ», οι περισσότεροι ρεπόρτερ είχαν ήδη επιστρέ­ ψει. Αρκετοί έγραψαν κομμάτια για περιοδικά και βιβλία. Όμως ο Πάρλοου παρέμεινε και στη διάρκεια των πρώτων προσπαθειών για αναδιοργάνωση και ανοικοδόμηση. Πήρε το πλοίο της επιστροφής ένα εξάμηνο μετά την καταστροφή. Υπέθεσε, και σωστά, ότι όλοι θα γνώριζαν ήδη την ιστορία του σεισμού∙ ακόμα κι εκείνος την είχε σιχαθεί πια. Έτσι έγρα­ ψε για την ανοικοδόμηση, την περίθαλψη και την αρχιτεκτο­ νική, τομείς που τον ενδιέφεραν και πριν από το ξέσπασμα του πολέμου. Κανείς δεν αγόρασε το βιβλίο του. «Αυτός είναι ο λόγος που δεν πούλησε» είπε οΜάικ. «Ιδού τι θα έπρεπε να είχες γράψει: Ένας νεαρός σημαιοφόρος του Ναυτικού, ας τον πούμε Γιότζι, είναι ερωτευμένος με τη φτωχή αλλά όμορφη κόρη ενός παραδοσιακού γιαπωνέζου τεχνίτη. Ας τον κάνουμε αγγειοπλάστη. Οι λόφοι πέρα από το χαμόσπιτό του, που είναι φτιαγμένο από ρυζόχαρτο, απ’ όλη τη γη της Ιαπωνίας, βγάζουν το καλύτερο χώμα για πηλό, διάσημο στους αιώνες, με το οποίο οι γιαπωνέζοι αυτοκρά­ τορες ανέκαθεν κατασκεύαζαν τα τελετουργικά δοχεία τους, που με τη σειρά τους…»