Σικάγο

D A V I D M A M E T 12 ο Πάρλοου. «Πούλησε μια ιστορία στο Χάρπερς , ξεγέλασε έναν κριτικό – υπάρχουν και τέτοιοι» είπε «που όλα τούς πάνε γραμ­ μή, και όποιος τους βλέπει λέει, τούτος εδώ δεν μπορεί παρά να είναι κορυφή. Τους ξέρεις δα. Ο Έντμοντ Χάρπερ Γκέινς, η Λουσίλ Μπραντ Γουίλιαμς, όλοι τους με τρία ονόματα. Δια­ βάζεις την κριτική, καταπίνεις αμάσητο το κείμενο και λες μέσα σου, μα τι διάολο διαβάζει το αναγνωστικό κοινό; »Εγώ αντιλαμβάνομαι την κουλτούρα σαν ένα χωράφι . Με καλές ή κακές προοπτικές, αλλά ικανό, υποτίθεται, να αποφέ­ ρει κάποιους καρπούς. Τι χρειάζεται όμως για ναβλαστήσει;…». «Σκατά» είπε ο Μάικ. «Χρειάζεται λίπασμα» είπε ο Πάρλοου. «Ζωικό ή φυτικό». «Σημείωσέ το αυτό για το Λιτλ Ριβιού 1 » είπε ο Μάικ. «Τους έστειλα ένα άρθρο για τη σχολή αρχιτεκτονικής Prairie 2 » είπε ο Πάρλοου. «Και;» «Έγραψαν ότι θα το λάβουν υπόψη τους, και ένιωσα ντρο­ πιασμένος. Γάμα το όμως∙ όλα έχουν να κάνουν με την Ιαπω­ νία. Μ’ αυτούς που έχουν δει τη Χώρα των Ανθισμένων Κε­ ρασιών, μ’ αυτούς που έχουν εισπνεύσει τα ανάμεικτα, γε­ μάτα υποσχέσεις αρώματα της Αρχαίας Γης∙ γι’ αυτούς ακόμα και η ασίγαστη λαχτάρα της επιστροφής είναι μικρό αντίτιμο μπροστά στη χαρά που νιώθουν έχοντας βρεθεί εκεί πέρα». «Θεωρητικά, θα μπορούσες να κατευνάσεις τη λαχτάρα της επιστροφής παίρνοντας απλώς ένα ρημαδοκαράβι» είπε ο Μάικ. «Πού χρόνος;» είπε ο Πάρλοου. «Και έπειτα υπάρχει και η ναυτία». «Και τι σου άρεσε περισσότερο στην Ιαπωνία;» ρώτησε ο Μάικ.