T.G. FRASER 34 Αραβικές πολιτικές και Νεότουρκοι Το κρίσιμο ζήτημα τις παραμονές του πολέμου ήταν πώς θα διαμορφωνόταν η σχέση μεταξύ των Τούρκων και των Αράβων υποτελών τους. Ο αραβικός εθνικισμός δεν πρέπει να εξετάζεται μέσα από το πρίσμα του αντίστοιχου ευρωπαϊκού, αν και υπήρχαν ορισμένα κοινά στοιχεία. Οι Ευρωπαίοι εθνικιστές εμπνέονταν από την υπερηφάνεια για το (συχνά επινοημένο) παρελθόν των εθνών τους· αντίστοιχα, οι Άραβες μπορούσαν να ανατρέξουν στους αιώνες που ο πολιτισμός τους βρισκόταν στο απόγειό του. Ωστόσο, ήταν εμφανής η ανάγκη για εκσυγχρονισμό στη Μέση Ανατολή. Ο αραβικός εθνικισμός δεν είχε μία μόνο πηγή, αλλά το βασικό συστατικό του πιθανόν ήταν η πολιτικοποίηση μικρών ελίτ και μορφωμένων ομάδων –τόσο μουσουλμανικών όσο και χριστιανικών – στη Δαμασκό και τη Βηρυτό. Το κύριο αίτημά τους ήταν η αύξηση της αυτονομίας εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.14 Η ανάγκη για αλλαγή αναδυόταν και ανάμεσα στους Τούρκους. Το 1908 σημειώθηκε μια απότομη πολιτική αλλαγή στην αυτοκρατορία, με την επιτυχημένη επανάσταση της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου (ΕΕΠ), ευρύτερα γνωστής ως «Νεότουρκοι». Στους ηγέτες της –τους Τρεις Πασάδες– περιλαμβάνονταν δύο νεαροί αξιωματικοί του στρατού, ο Ενβέρ και ο Τζεμάλ, και ένας πολιτικός, ο Ταλαάτ. Υπό την ηγεσία τους υπήρξε μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού της αυτοκρατορίας, ιδιαίτερα των ενόπλων δυνάμεων, με γερμανική καθοδήγηση στον στρατό, βρετανική στο ναυτικό και γαλλική στη χωροφυλακή. Παράλληλα με τον εκσυγχρονισμό ήρθε και η «τουρκοποίηση», μια εκδήλωση του τουρ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=