Ρόδο σε καθρέφτη

9 similia similibus ό ταν ήμουν μικρός τα ποιήματα με τρόμαζαν τόσο που η μητέρα μου για να διαβάσω μ’ αγριοκοίταζε κραδαίνοντας Σαχτούρη έπιανα τις λέξεις να μπαίνουν σε σειρά αλλόκοτη λοξοδρομώντας απ’ το νόημά τους να γίνονται προζύμι να φουσκώσει ένα ψωμί αλλιώτικο να τεντώνονται μέχρι να σπάσουν να μιλούν για πληγωμένη άνοιξη και κυπαρίσσια που σφαχτήκαν να πλάθουν εικόνες από τα αθέατα ή να διαστρέφουν την πραγματικότητα συστήνοντας ξανά τον κόσμο για τούτα και άλλα πολλά ξαφνιαζόμουν και έτρεμα σύγκορμος ώσπου μεγαλώνοντας αντιμετώπισα το ζήτημα ομοιοπαθητικά άρχισα να γράφω ποιήματα