Σκουριά και χρυσάφι: Πόρτο Λεόνε (Pocket)

[ 13 ] μέσα στην οικογένεια; Τα κορίτσια δεν μεγάλωναν για να φύγουν μακριά από γονείς κι αδέλφια, το ήξεραν από τότε που άρχιζε να τους κόβει το μυαλό. Έμεναν μαζί τους μέχρι να παντρευτούν. Και συνήθως, μετακόμιζαν σε ένα άλλο σπίτι, όπου και πάλι πολλοί νο­ ματαίοι κατοικούσαν μαζί, η ένδεια έδερνε τους περισσότερους Έλληνες και δεν επέτρεπε την πολυτέλεια ξεχωριστών οικιών. Και αν τύχαινε και δεν οδηγούνταν νύφες στην εκκλησία, συνήθως λόγω έλλειψης προίκας, συνέχιζαν να μένουν με τα γονικά, μ’ αδέλφια, γαμπρούς και νύφες. Γρήγορα, πριν πατήσει τα δεκαπέντε, αυτή, η Αυγουστίνα Αγγέ­ λου Βαμβακά, είχε αρχίσει να ονειρεύεται μια άλλη ζωή. Θα ’φταιγε πουοαδελφός της οΑντώνης, οσοβαρός και μετρημένος, ο «σοφός» όπως τον κορόιδευαν οι μικρότεροι, την είχε κάνει συμμέτοχο στα όνειρακαι στις ελπίδες τουγιαέναμέλλον ένδοξο, έναμέλλονμακριά από τον τόπο που τον πίεζε σαν παιδικό ρούχο σε κορμί εφήβου. Παρά τις δυσκολίες, στα ανάκτορα είχε περάσει παραπάνω από καλά. Αν έπρεπε να βάλει σε μια σειρά τα ευεργετήματα που προέ­ κυψαν από τη θέση της κοντά στην Αμαλία, λογικά πρώτα θα έβαζε το δάνειο που πήρε και ποτέ δεν εξόφλησε. Το έκανε για τον Αντώ­ νη, η ίδιαδεν είχε ακόμηαντιληφθεί την αξία του χρήματος, ταπάντα ήταν εξασφαλισμένα από τους γονείς της. Και, σ’ εκείνη τη φάση, από το παλάτι. Στηνψυχή της μέσαόμως, στην πρώτηθέση των ευεργετημάτων βρισκόταν το γεγονός πως είχε τον Ζέφυρο και ίππευε ευτυχισμένη μαζί του. Σίγουρα κι αυτά που έμαθε κοντά στην Αμαλία και στις συναναστροφές της – η ιστορία της πατρίδας της. Αδύνατον να ξεχωρίσει ποιο από τα δυο ήταν το σπουδαιότερο. Τα υπόλοιπα, οι καλοί τρόποι, τα γερμανικά και τα γαλλικά –όσα