Η Πηνελόπη των τρένων

16 M Α Ρ Λ Ε Ν Α Π Ο Λ Ι Τ Ο Π Ο Υ Λ Ο Υ «Ξέρεις πως όχι. Γιατί μου κολλάς και δεν λες γιατί με πήρες;» «Χρειάζομαι βοήθεια. Φόνος στην Columbia. Πάω τώρα εκεί». «Τι έπαθες και με φωνάζεις πριν καλά καλά δεις το πτώμα;» «Δεν μου είχες ζητήσει να παρακολουθήσεις επιχεί­ ρηση σκούπα; Τώρα θα την έχεις μετά φόνου. Νεκρός λευκός σε χώρο που έχουν καταλάβει Πακιστάνοι. Δεν έχω εμπιστοσύνη στους δικούς μου…» «Εννοείς αυτό που καταλαβαίνω;» «Φυσικά και εννοώ αυτό που καταλαβαίνεις». «Παίρνετε DNA από τους δικούς σας όταν γίνονται εγκλήματα κατά μεταναστών;» «Θα έρθεις; Με καθυστερείς!» «Πού θα σε βρω;» «Μπροστά στην Columbia, κάτω από την αψίδα. Ξέ­ ρεις πού είναι;» «Περισσός ή Νέα Ιωνία». «Από πού θα έρθεις;» «Από Αττική οδό». «Βγες Νέο Ηράκλειο και κατέβα προς τα κάτω, θα το βρεις. Δεν κατάλαβα γιατί ήθελες να παρακολουθήσεις ανθρωποκυνηγητό, αλλά, αφού θέλεις να μπεις μέσα στα σκατά –κυριολεκτώ–, έλα!» Ο Περικλής δεν ήξερε πως ο φίλος του βρισκόταν για μία ακόμα φορά αντιμέτωπος με το αρχείο του πατέρα του, του διοικητή Ασφαλείας Αναστάση Γεωργούλα. Και