Η Πηνελόπη των τρένων

15 Η Π Η Ν Ε Λ Ο Π Η Τ Ω Ν Τ Ρ Ε Ν Ω Ν ζουν και τον τηγανίζουν. Και λίγα του κάνουν του μπά­ σταρδου. Πότε φεύγεις; Πότε γυρνάς;» «Καλά, μια κουβέντα είπα! Σκοπεύω να αρχίσω να σκαλίζω τα παλιά στην terra Ημαθία, μετά θα πρέπει να χρηματοδοτήσω και ένα ταξίδι Γερμανία». «Μετατέθηκε εκεί ο μικρός. Αν χρειαστείς κάτι…» «Εσένα θα χρειαστώ, όχι τον γιο σου. Σου έχω κίνη­ τρο». Ο Παύλος σαν να έβλεπε τον φίλο του να τραβάει το μουστάκι του, που είχε πια γκριζάρει επικίνδυνα. «Μια συλλογή με όλα τα μικρά δισκάκια του Καζαντζί­ δη» πρόσθεσε, σίγουρος πως ο Περικλής έσκυβε ελαφρά το κεφάλι προς τα μπρος και χαμογελούσε δαγκώνοντας τα χείλια του, όπως έκανε πάντα όταν κάτι ξυπνούσε το ενδιαφέρον του και τον βοηθούσε να ξεφύγει από αυτό που αποκαλούσε «σκατοκατάσταση». «Πού τα βρήκες; Με δουλεύεις!» «Δεν τα βρήκα. Θα τα βρω όμως και θα σ’ τα χαρίσω. Και θα τα έχω ακούσει όλα και θα έχω διαβάσει και τα στιχάκια». «Καιρός ήταν να εγκαταλείψεις εκείνο το τελώνι για έναν θεό!» Ο Παύλος άκουσε τον εαυτό του να γελάει ύστερα από πολύ καιρό. Όσες φορές και να άκουγε το όνομα του Τελόνιους Μονκ, ο Περικλής δεν υπήρχε περίπτω­ ση να το συγκρατήσει διότι δεν ήθελε. Η τζαζ τον έπληττε αφόρητα και έτρεμε την ανάγκη του Παύλου για αυτοσχεδιασμούς όταν έτρεχαν πίσω από έναν δολοφόνο.