ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 12 Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξεπηδούν γνωστοί και άγνωστοι ήρωες. Ο Ετιέν σηκώνει ψηλά το πρώτο τρόπαιο του συλλόγου, ο Κιουρτζής βγαίνει από την ψαρόβαρκά του και τρέχει προς το γήπεδο, ο Κούδας επελαύνει με τον Καψή κρεμασμένο πάνω του, ο «Καίσαρας» σκοράρει, ο Γκουερίνο σκαρφαλώνει στα κάγκελα της Θύρας 4, ο «Φονιάς» εκτελεί ακατάπαυστα, ο Τολμπά «χορεύει» στο χορτάρι, ο Ναλιτζής αποκαλύπτει το τατουάζ του, ο Γ. Χ. Γεωργιάδης ζαλίζει τους αντιπάλους του, ο Γκαρσία δαγκώνει την μπάλα, το «Αλάνι» υψώνει τη φανέλα με τον Δικέφαλο στην Πόλη, ο Βιεϊρίνια κλοτσά τη διαφημιστική ταμπέλα και… το κατεστημένο, ο «Ντέλιας» «ζωγραφίζει» και ο Τάισον υψώνει τη γροθιά του. ΠΑΟΚ όμως σημαίνει και δάκρυ, όχι για τους χαμένους τίτλους και τις μεγάλες νίκες που μας χαμογέλασαν, αλλά γι’ αυτούς που πέταξαν μακριά. Δάκρυ για τους ήρωες-αθλητές του 1940, τον «δάσκαλο» Λόραντ, τα παιδιά των Τεμπών, το «αετόπουλο» Παναγιώτη Κατσούρη, τον χαμογελαστό Νάσο Κωνσταντίνου, τα παιδιά στη Ρουμανία. Σας καλώ να υπογράψετε την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΟΚ, να πατήσετε το χώμα στο Σιντριβάνι, να παρευρεθείτε στα εγκαίνια της Τούμπας, να στριμωχτείτε στα κάγκελα της Θύρας 4, να πιείτε… τσίπουρο στις εξέδρες των Σερρών, να πανηγυρίσετε στις κερκίδες του Χάιμπουρι, να «τρολάρετε» το «Κίτρινο Τείχος» της Ντόρτμουντ, να χορέψετε μέσα στο Σουκρού Σαράτσογλου. Και αν ο Ρουμενίγκε χρειάστηκε τη βοήθεια του διαιτητή για να προκριθεί, αν ο Μαραντόνα έσβησε το όνειρό μας, αν ο Κρόιφ ενσάρκωσε τους εφιάλτες μας, να θυμάστε ότι ο δικός μας ΠΑΟΚ δεν χάνει ποτέ! Η συγγραφή αυτού του βιβλίου δεν θα είχε πραγματοποιηθεί
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=