Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 12 ] την πυροδότηση μιας σειράς βομβών νετρονίων σε διάφορες χώρες του κόσμου. Και τώρα καθόταν εκεί, σε μια καφετέρια, με τη μυρωδιά των καμένων κόκκων καφέ, προσπαθώντας να μην κοιτάζει τη χαριτωμένη κοκκινομάλλα μπαρίστα. Η ζωή του ήταν χάλια και δεν μπορούσε να πει σε κανέναν εκτός από τον Σαμ γιατί ήταν χάλια. Δεν ήταν το μπούλινγκ που του έκαναν στο σχολείο. Δεν ήταν το γεγονός πως ένιω- θε ότι ήταν ένας τύπος μοναχικός και περιθωριακός – ήταν μάλλον περήφανος γι’ αυτό. Όχι, ήταν το τεράστιο χάσμα μεταξύ των εμπειριών που είχε βιώσει κατά τη διάρκεια εκεί- νων των εβδομάδων και του τρόπου ζωής στον οποίο τον ωθούσε –ελλείψει καταλληλότερη φράσης– η ίδια η ζωή . Δεν μπορούσε να βοηθάει την Μπεξ και τον Μπράντλεϊ επ’ άπειρον – το ήξερε αυτό. Η ανάμειξή του ήταν μια προ- σωρινή λύση, μια ύστατη λύση, για όσο καιρό ο Μπράντλεϊ δεν μπορούσε να χρησιμοποιεί το ΛΕΠΥ λόγω προβλημάτων υγείας. Η δουλειά του ήταν να παρέχει υποστήριξη στην Μπεξ όταν βρισκόταν σε αποστολές, δίνοντάς της χρήσιμα στοιχεία, όπως σχεδιαγράμματα κτιρίων ή πληροφορίες για τους ανθρώπους που έβλεπε μέσα από τα γυαλιά. Μόλις ο Μπράντλεϊ ανέκαμπτε επαρκώς ώστε να ξαναδουλέψει, και μόλις ανακάλυπταν με την Μπεξ ποιος μέσα στην οργάνωση της MI6 συνεργαζόταν με τους «Αίμα και Χώμα», δε θα τον είχαν πια ανάγκη. Γι’ αυτό δεν ήθελε να ξαναπάει σχολείο. Γι’ αυτό είχε κατάθλιψη. Ήταν σαν να βρισκόταν μέσα σ’ ένα αμάξι στον αυτοκινητόδρομο και ν’ άφηνε πίσω του την έξο- δο που ήθελε , την έξοδο που είχε ανάγκη , έχοντας επίγνωση πως θα ήταν κολλημένος εκεί, στον αυτοκινητόδρομο, συ- νεχίζοντας μονότονα στην ευθεία, για πάντα.