Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 11 ] αυτοπεποίθηση. Του είχαν εμπιστευθεί τις ζωές τους. Κι αυτά τα γυαλιά του ΛΕΠΥ έδιναν πρόσβαση σε οποιονδήπο- τε υπολογιστή στον κόσμο – όχι απλώς σε προφανή μέρη, όπως το ίντερνετ, αλλά και σε ασφαλείς βάσεις δεδομένων, σε κρυφές βάσεις δεδομένων. Γιατί λοιπόν έπρεπε να κάνει τόσο κόπο για ν’ αποδείξει μια μαθηματική εξίσωση, όταν η πρόσβαση στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης βρισκόταν μέσα στην τσάντα του; Γιατί έπρεπε οποιοσδήποτε να είναι αναγκασμένος να μάθει το οτι- δήποτε , όταν μπορούσε απλώς να ρωτήσει και να λάβει απά- ντηση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα; Αναστέναξε. Ήξερε το γιατί – περίπου. Η ευφυΐα είχε να κάνει με τη γνώση αυτών των πραγμάτων, την ικανότητα να τα εφαρμόσεις και να τα αναπτύξεις – ή τουλάχιστον αυτό θα έλεγαν οι δάσκαλοί του. Τι θα έκανε αν τύχαινε να βρεθεί σ’ ένα έρημο νησί ή –Θεός φυλάξοι– αν το ίντερνετ καταστρε- φόταν εξαιτίας μιας επιδρομής ζόμπι; Πώς θα επιβίωνε τότε; Πάντως, αν η επιβίωσή του κατά τη διάρκεια μιας επιδρο- μής ζόμπι εξαρτιόταν από την ικανότητα απόδειξης του τύπου για την παραγωγή μαγνητικού πεδίου σ’ ένα σωληνοειδές από έναν βρόχο ρεύματος, τότε θα είχε σοβαρό πρόβλημα. Άνοιξε το λάπτοπ του, αναστέναξε, έγειρε πίσω στην καρέ- κλα κι ήπιε μια γουλιά απ’ τον καφέ του. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες έσκιζε τον αέρα μ’ ένα φορητό στρατιωτικό αεριω- θούμενο υψηλής τεχνολογίας, ρισκάροντας τη ζωή του για να εμποδίσει έναν παράφρονα δισεκατομμυριούχο να πουλήσει γενετικά τροποποιημένους ιούς, που μπορούσαν να πλήξουν συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων με βάση τοDNA τους. Λίγες εβδομάδες πριν από αυτό , βοηθούσε την Μπεξ να αποτρέψει