Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 26 ] καινούρια». Αναστέναξε. «Λυπάμαι, αλλά θα πρέπει να λεί- ψω για μερικές μέρες. Το σεμινάριο γίνεται κάπου στα Μί- ντλαντς, με διαμονή. Θα κάνω απόψε μια ονλάιν παραγγελία από το σουπερμάρκετ για να έχεις τρόφιμα. Αν υπάρξει κά- ποιο πρόβλημα, τηλεφώνησέ μου και θα επιστρέψω αμέσως. Θέλω να πω, δεν είναι λες και θέλω να κάνω αυτό το ηλίθιο σεμινάριο. Θα είσαι οκέι όσο θα λείπω, έτσι; Θέλω να πω, ξέρω πώς είναι τα παιδιά σήμερα. Προτιμάτε να περνάτε χρόνο μόνοι σας». Πρέπει κάπως να βοηθήσω. Η σκέψη έκανε τον Κίερον να παγώσει. Είμαι ο άντρας του σπιτιού. Είναι υποχρέωσή μου. «Θα βρω δουλειά» είπε. «Κάποια επαγγελματική μαθητεία ίσως, αλλιώς θα πάω να στοιβάζω πράγματα στα ράφια κά- ποιου σουπερμάρκετ». Η μητέρα του χαμογέλασε και έγειρε το κεφάλι στον κα- ναπέ. «Είσαι καλός γιος, Κίερον. Δε σ’ το λέω αυτό αρκετά συχνά. Θα τα βολέψουμε. Έχω κάποιες οικονομίες και κάποια δουλειά θα βρεθεί εκεί έξω. Απλώς είναι… Τσάκισε την αυ- τοπεποίθησή μου, καταλαβαίνεις; Να μη με θέλουν πια… Είναι όπως… όπως όταν έφυγε ο πατέρας σου. Νομίζεις πως σε αγαπούν και τελικά αποδεικνύεται πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Δεν ισχύει καθόλου». Έκλεισε τα μάτια. «Πήγαινε να παίξεις με τον Σαμ. Μην ανησυχείς για εμένα». Ο Κίερον έμεινε να την κοιτάζει για λίγο, όμως εκείνη δεν άλλαξε θέση – μάτια κλειστά και το κεφάλι γερμένο πίσω. Τελικά σηκώθηκε, την πλησίασε και πήρε το ποτήρι από το χέρι της. Η μητέρα του δεν έδειξε να το αντιλαμβάνεται. Το ακούμπησε στο τραπέζι δίπλα της, έπειτα πήρε το μπουκά- λι του τζιν και το πήγε στην κουζίνα. Αφού το σκέφτηκε για