Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 25 ] Η μητέρα του έγνεψε καταφατικά. « Κάποια αποζημίωση – σωστά το έθεσες». «Δεν μπορείς ν’ απευθυνθείς στο σωματείο σου;» ΟΚίερον δεν ήξερε τι ακριβώς έκαναν τα σωματεία, όμως θυμόταν πως σε τέτοιες περιπτώσεις ήταν καλό ν’ ανήκεις σε ένα σω- ματείο. «Δεν έγινα ποτέ μέλος. Η εταιρεία στην οποία ήμουν ήταν καλός χώρος εργασίας. Τα αφεντικά νοιάζονταν πραγματικά για εμάς. Πάντοτε είχα κατά νου πως έπρεπε να ενταχτώ σε κάποιο σωματείο, όμως ένιωθα πως αυτό ήταν κατά κάποιον τρόπο προδοσία». «Μπορείς όμως να βρεις άλλη δουλειά, έτσι δεν είναι;» «Το ελπίζω. Ωστόσο αυτή τη στιγμή η αγορά εργασίας είναι ζόρικη και υπάρχουν εκεί έξω πολλοί άνθρωποι, πιο νέοι από εμένα, με προσόντα στη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, οι οποίοι επίσης αναζητούν εργασία». Γέλασε με πικρία. «Όλες εκείνες οι φορές που έδωσα συμβουλές σε ανθρώπους που για κάποιον λόγο είχαν απολυθεί… Όλα αυ- τά που τους έλεγα…Μοιάζουν τόσο ανούσια τώρα. Σκέτες… κοινοτοπίες, μόνο και μόνο για να τους καθησυχάσω. Απλώς ένας τρόπος να τους στηρίξω όση ώρα χρειάζονταν για να βγουν απ’ το γραφείο μου». Ήπιε μια μεγάλη γουλιά από το ξέχειλο ποτήρι. Στάλες ποτού κύλησαν και πιτσίλισαν την μπλούζα της. «Και σαν να μην έφτανε αυτό, θα με στείλουν και σ’ ένα σεμινάριο για να εγκλιματιστώ στη νέα κατάσταση, να κατανοήσω τα προτερήματά μου, να συντάξω ένα εντυ- πωσιακό βιογραφικό και να βρω μια νέα δουλειά. Είναι σαν κάποιος να σου έκλεψε την τηλεόραση και μετά ο κλέφτης να σου στέλνει διαφημιστικό προσφορών για ν’ αγοράσεις