Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 23 ] «Το ίντερνετ είναι μια χαρά για απλά πράγματα, όπως ονόματα, ημερομηνίες και καμιά εξίσωση, όμως, αν θες να μελετήσεις ένα θέμα σε βάθος, χρειάζεσαι βιβλία». «Α, οκέι. Χαίρομαι που ακόμη χρησιμεύουν σε κάτι οι βιβλιοθήκες». Άπλωσε το χέρι για να πιάσει το ποτήρι της κι έδειξε να εκπλήσσεται που ήταν μισοάδειο. «Μαμά, τι συμβαίνει;» «Τίποτα. Τίποτα απολύτως». Άλλαξε λίγο θέση στον καναπέ για να φτάσει το μπουκάλι του τζιν κι έβαλε κάμποσο στο ποτήρι της. Αφού άφησε ξα- νά το μπουκάλι στο τραπέζι, έπιασε το ποτήρι και ήπιε μια μεγάλη γουλιά δίχως να μπει στον κόπο να το αραιώσει με τόνικ. «Κάτι συμβαίνει. Σε παρακαλώ, πες μου». Αναστέναξε. «Οκέι. Κάθισε». Ο Κίερον κάθισε στην πολυθρόνα απέναντί της. Ξαφνικά δεν ήθελε να του πει τίποτα. Δεν ήθελε να ξέρει τι συνέβαι- νε. Αν δεν ήξερε , τότε δε συνέβαινε τίποτε. Δεν είχε φυσικά λογική αυτό, όμως έτσι ένιωθε. Αν μάθαινε, ό,τι κι αν ήταν, θα γινόταν πραγματικότητα. «Είναι εδώ ο Σαμ» είπε. «Περιμένει στο δωμάτιό μου». «Ο Σαμ; Ο Σαμ Ρόζενφελτ;» «Ναι». «Είδα μια ανάρτηση από τη μαμά του στα σόσιαλ μίντια. Έλεγε πως ενδέχεται να μετακομίσουν στο Σαουθάμπτον. Ισχύει αυτό; Στο Σαουθάμπτον;» Ο Κίερον έγνεψε καταφατικά, νιώθοντας ένα σφίξιμο στο στομάχι. «Όπως είπες, είναι ένα…ενδεχόμενο. Ήθελα να σου μιλήσω γι’ αυτό, αλλά…» –πήρε μια βαθιά ανάσα– «…πρώτα