Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 22 ] καθιστικού. Τον έπιασε μια ξαφνική ναυτία. Κάτι είχε αλλά- ξει και του φαινόταν πως δεν ήταν για καλό. Ήταν λες κι η ζωή του είχε ξαφνικά αναποδογυρίσει κι αυτός είχε χάσει την ισορροπία του – δεν είχε όμως ιδέα γιατί και πώς. Ήταν σαν ένας συναισθηματικός σεισμός δίχως προφανή αιτία. Πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε στο καθιστικό. Η μητέρα του καθόταν στον καναπέ, με το βλέμμα καρ- φωμένο στην τηλεόραση. Για την ακρίβεια, ήταν μάλλον χυμένη , παρά καθισμένη . Η τηλεόραση ήταν σβηστή, όμως το βλέμμα της εξακολουθούσε να είναι καρφωμένο στην οθόνη. Στο τραπέζι δίπλα της υπήρχαν δύο μπουκάλια, δίπλα σ’ ένα μισογεμάτο ποτήρι, όμως δεν ήταν το συνηθισμένο prosecco* ή κάποιο κόκκινο κρασί – το ένα ήταν ένα μπουκάλι τζιν και το άλλο ένα μπουκάλι τόνικ. Τουλάχιστον δεν πίνει σκέτο τζιν, σκέφτηκε ο Κίερον. «Γεια σου, μαμά». «Νόμιζαπως σήμερα θα ’κανες ταμαθήματά σου» είπε εκεί- νη καρφώνοντάς τον με το βλέμμα και σμίγοντας τα φρύδια. «Πήγα στη βιβλιοθήκη» είπε ο Κίερον αυτόματα. Ήταν ψέμα, όμως, αν της έλεγε πως πήγε σε καφετέρια για να μελετήσει, θα τον ρωτούσε γιατί και η εξήγηση θα έπαιρνε πολλή ώρα. Του φάνηκε λοιπόν καλύτερο να παρακάμψει τελείως την αλήθεια. «Στη βιβλιοθήκη;» τον ρώτησε. «Δεν μπορείς να βρεις στο ίντερνετ όποια πληροφορία χρειάζεσαι;» Ώρα που βρήκε να ξεπεράσει τον ψηφιακό αναλφαβητι- σμό! σκέφτηκε ο Κίερον. * Λευκό, αφρώδες ιταλικό κρασί, εξαιρετικά δημοφιλές στη Βρετανία.