Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 21 ] τητας» είπε ο Κίερον ρίχνοντας μια ματιά πάνω από τον ώμο του για να δει αν τους ακολουθούσαν. «Θα σ’ επισκεφθώ στο νοσοκομείο και θα σου φέρω σταφύλια». «Γιατί ο κόσμος φέρνει πάντα σταφύλια, όταν είσαι στο νοσοκομείο;» Ο Σαμ συνοφρυώθηκε. «Όταν έσπασα το χέρι μου, είχα τόσες σακούλες με σταφύλια δίπλα στο κρεβάτι μου, που δε χωρούσε τίποτ’ άλλο. Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν κινέζικο, όμως κανείς δε σκέφτηκε να μου φέρει. Μό- νο σταφύλια». «Κάτι έχει να κάνει με την Ευρωπαϊκή Ένωση» είπε αφη- ρημένα ο Κίερον. «Νομίζω πως υπάρχει κάποιος κανόνας για τα φρούτα και τα νοσοκομεία…Επιτρέπονται μόνο σταφύλια, ίσως και μανταρίνια». Όταν έφτασαν στο διαμέρισμα, ο Κίερον παρατήρησε πως το αμάξι της μητέρας του ήταν παρκαρισμένο απέξω. «Πα- ράξενο… Κανονικά θα ’πρεπε να ’ναι στη δουλειά». Κοίταξε το ρολόι του. «Συνήθως επιστρέφει σε κάνα δίωρο από τώρα». Ο Σαμ ρούφηξε αμήχανα τη μύτη του. «Αν θες να φύγω…» «Όχι, ρε, έλα μέσα. Δε νομίζω να υπάρχει πρόβλημα». Έβαλε το κλειδί του στην κλειδαριά και άνοιξε την πόρτα. «Μαμά, γύρισα!» φώναξε. «Είναι κι ο Σαμ μαζί μου». «Στο καθιστικό είμαι» φώναξε η μητέρα του. Κάτι δεν πήγαινε καλά με τη φωνή της – σαν να πνιγόταν. «Πήγαινε στο δωμάτιό μου» είπε ο Κίερον στον Σαμ. «Εγώ πάω να δω αν είναι καλά η μαμά». «Να πάρω ένα αναψυκτικό απ’ το ψυγειάκι σου;» «Ναι, απλώς κοίτα να μείνει ένα και για εμένα». Καθώς ο Σαμ συνέχισε στον διάδρομο προς το δωμάτιο του Κίερον, ο Κίερον κάρφωσε το βλέμμα στην πόρτα του