Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 20 ] Συνέχισαν για λίγο την κουβέντα θυμίζοντας ο ένας στον άλλο όλα όσα τους είχαν συμβεί τους τελευταίους μήνες, εντυπωσιασμένοι με το πόσο είχαν αλλάξει οι ζωές τους, αν και στα μάτια όλων των άλλων είχαν μείνει ίδιες κι απαράλ- λαχτες. Κάποια στιγμή, ο μακιάτο του Κίερον είχε αποκτήσει πια την ίδια θερμοκρασία με τον παγωμένο λάτε του Σαμ και δεν είχε καμία διάθεση να συνεχίσει να τον πίνει, οπότε έφυγαν. «Θες να ’ρθεις σπίτι;» ρώτησε ο Κίερον. «Μπορούμε να φάμε μεσημεριανό. Όλο και κάτι θα υπάρχει στο ψυγείο». «Και δεν έρχομαι;» είπε ο Σαμ. «Απ’ όσο ξέρω, σήμερα δεν έχει προκύψει κάποια ανάγκη για επείγουσα σωτηρία του κόσμου». Ο Κίερον του έδωσε μια γερή γροθιά στο μπράτσο. Η διαδρομή με τα πόδια τούς πήρε τρία τέταρτα. Θα είχαν φτάσει πιο γρήγορα, όμως δύο φορές αναγκάστηκαν ν’ αλ- λάξουν δρόμο για ν’ αποφύγουν συμμορίες από έφηβους κάγκουρες που χασομερούσαν έξω από μαγαζιά που πουλού- σαν αλκοόλ. Από πικρή εμπειρία είχαν μάθει και οι δύο πως, αν πλησίαζαν πολύ κοντά, οι κάγκουρες θα τους έβριζαν, θα τους έσπρωχναν και θα τους έφτυναν. Ο Κίερον σκέφτηκε με οργή πως αυτά τα παιδιά έπρεπε να έχουν ταμπέλες κρε- μασμένες στον λαιμό, σαν τα ζώα σε ζωολογικό κήπο, που να γράφουν: Παρακαλούμε μην προκαλείτε τους κάγκουρες – ενδέ- χεται να σας δαγκώσουν απροειδοποίητα . «Είμαστε σχεδόν ενήλικες» είπε βλοσυρά ο Σαμ καθώς προ- χωρούσαν σ’ έναν κάθετο δρόμο, κάνοντας μια από τις παρα- κάμψεις τους. «Δε θα ’πρεπε να έχουμε πια τον φόβο τους!» «Πολύ ορθή έκφραση ηθικής και πνευματικής ανωτερό-