Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 17 ] διαμέρισμα – και γκόμενο, παρόλο που η μαμά δεν ξέρει ακόμη για τονΜπράντλεϊ. ΗΚέιτλιν κι η Άμπερ όμως μένουν ακόμη στο σπίτι, οπότε, αν γίνει έτσι το πράγμα, θα πάνε στο Σαουθάμπτον, το ίδιο κι εγώ». ΟΚίερον ένιωσε ξαφνικά σαν να στεκόταν σε ναρκοπέδιο. Όπου κι αν δοκίμαζε να κινηθεί, υπήρχε κίνδυνος κάτι να εκραγεί. « Εσύ πώς νιώθεις για όλα αυτά;» ρώτησε επιφυλα- κτικά. «Μου φαίνεται ηλίθιο». Ο Σαμ ήπιε μια γουλιά απ’ τον παγωμένο καφέ του. «Θέλω να πω, ναι, είναι ένα καινούριο μέρος κι έχουμε σίγουρα ανάγκη από ένα νέο ξεκίνημα, αλ- λά…» –κούνησε το κεφάλι του– «εγώ δε θέλω να κάνω νέο ξεκίνημα. Μπορεί να μην αγαπάω το Νιουκάσλ, όμως το έχω συνηθίσει. Ξέρω πού βρίσκονται τα πάντα. Κι επίσης…». Άφησε τη φράση του στη μέση, όμως ο Κίερον μάλλον ήξερε τι ήθελε να πει. Κι επίσης εσύ είσαι εδώ . Ένιωσε έναν κόμπο στον λαιμό κι ανοιγόκλεισε γρήγορα τα μάτια για να διώξει το ξαφνικό τσούξιμο. Θυμήθηκε το προηγούμενο συναίσθημά του, σαν να ήταν εγκλωβισμένος σ’ ένα αμάξι που συνέχιζε να πηγαίνει για πάντα στο πουθενά. Πλέον το τοπίο προς το οποίο κινούνταν το αμάξι έδειχνε όλο και πιο ζοφερό: μια απέραντη έρημος με έναν κάκτο πού και πού. Είχε έναν και μοναδικό φίλο: τον Σαμ. Την Μπεξ και τον Μπράντλεϊ τους ένιωθε σαν φί- λους, όμως ήταν μεγαλύτεροί του και βαθιά μέσα του ήξερε πως η φιλία τους ήταν προσωρινή. Μέσα σε μερικές εβδο- μάδες, το πολύ σε μερικούς μήνες, θα είχαν εξαφανιστεί. Ο Σαμ όμως…Πάντοτε θεωρούσε πως με τον Σαμ θα συνέχιζαν μέχρι να τελειώσουν το σχολείο κι ακόμα παραπέρα.