Πράκτορας δίχως άδεια 3: Ο τελευταίος επιζών

[ 16 ] «Ναι. Κάποτε τον περιέγραψες στην Μπεξ ως ένα χαμένο κορμί, που δεν μπορεί να μείνει σε δουλειά για πάνω από μια βδομάδα . Νομίζω αυτά ήταν τα ακριβή σου λόγια». «Ναι, λογικό μού ακούγεται. Κάποτε τα έβαλα κάτω και μέτρησα: Έχει κάνει κάτι λιγότερο από εκατό διαφορετικές δουλειές, μερικές μάλιστα ταυτόχρονα. Τομεγαλύτερο χρονικό διάστημα που έχει μείνει σε οποιαδήποτε απ’ αυτές ήταν τρεις μήνες – το μικρότερο ήταν τρεις μέρες». ΟΣαμκοίταξε από την πόρτα της καφετέριας έξω, στονφωτεινό δρόμο. «Το θέμα είναι πως τώρα βρήκε μια πραγματική, κανονική δουλειά». «Κι αυτό δεν είναι καλό;» «Είναι στο Σαουθάμπτον. Θαφορτώνει πράγματα σε κρουα­ ζιερόπλοια πριν αναχωρήσουν – φαγητά, ποτά και τέτοια. Αν μη τι άλλο, από αστακό και σαμπάνια για τα Χριστούγεννα θα ’μαστε καλυμμένοι» είπε σαρκαστικά. «Α…» Ο Κίερον συνοφρυώθηκε προσπαθώντας να κατα- λάβει πού το πήγαινε ο φίλος του. «Κι η μαμά σου πώς το βλέπει όλο αυτό; Θέλω να πω, ξέρω πως τσαντίζεται μαζί του. Όταν περνάω απ’ το σπίτι σου, έχει τύχει ν’ ακούσω καβγά τους από μισό τετράγωνο μακριά, όμως δε νομίζω πως θα ’θελε να λείπει ο μπαμπάς σου ολόκληρες εβδομάδες». «Όντως δεν το θέλει, κυρίως γιατί φοβάται μη βρει εκεί κάτωκαμιά γκόμενα και ξοδεύει όλα του τα λεφτά στην παμπ». Ο Σαμ κόμπιασε. «Γι’ αυτό σκέφτεται να μετακομίσουμε εκεί οικογενειακώς. ‘‘Να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα’’ λέει. ‘‘Όλοι μαζί. Θα είναι υπέροχα’’. Έλα όμως που δε θα είναι». « Όλοι σας; Κι η Κόρτνεϊ δηλαδή;» Ο Σαμ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Όχι, όχι η Κόρντεϊ. Αυτή είναι τακτοποιημένη. Έχει καλή δουλειά και δικό της